پزشکیان و کوی نیک نامی

حافظ در وصف خودش خوش سروده:

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند

گر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را

همین حال را پزشکیان دارد: زاهدان ریاکار او را به کوی نیک نامی راه نمی دهند. هر روز زاهدی ظاهر پرست از گوشه ای بر می خیزد و تمامی مشکلات دنیا را بر گردن پزشکیان می اندازد؛ اخیرا به جایی رسیده است که جایی برای تقصیر آمریکا نمانده است از بس گروه مخالفان بد دهان و پرگو همه تقصیرها را بر گردن پزشکیان انداخته اند! کافی است کسی کامش تلخ شود تا زبان به دشنام بگشاید و پزشکیان را مقصر اصلی جلوه دهد. تا جایی که این اواخر صبر راهبردی ایران در عملیات نظامی هم بر گردن پزشکیان افتاده است. در حالی که رئیس جمهور نه توانایی اعلان جنگ و صلح دارد و جایی در سلسله فرمان نظامی. البته معلوم است که این عده مخالف تصمیمات تصمیم گیران عالی کشور هستند و با ذهن کوچکی که دارند تصور می کنند آنها بهتر از مقامات عالی از موضوعات راهبردی و نظامی و منطقه ای سر در می آورند اما جرات نقد ندارند کسی مثل پزشکیان را نشانه می گیرند.

دولت دیوار کوتاهی دارد. از یک طرف جنگ و محاصره اقتصادی باعث شده است که کارهای دولت سخت شود و تامین نیازهای شهروندان ساده نباشد؛ از طرف دیگر، برخی از وزارت ها هنوز تکاپوی لازم در این شرایط را ندارند که این محدودیت را خود رئیس جمهور و معاون اول برطرف می کنند؛ نباید از نظر دور داشت که در این ایام جنگ خود رئیس جمهور و معاون اول، دکتر عارف، در اکثر جلسات مهمی که ربطی به معیشت و نیازهای مردم دارد حضور می یابند.

از طرف دیگر، مجموعه های رسانه ای وابسته به دولت آرامش خاصی دارند و در حال تمرین صبر هستند؛ اغلب پیش از آنکه در دولت نقش رسانه ای داشته باشند فعال تر بودند و اکنون تمرین سکوت می کنند. به همین جهت کسی نیست از دولت دفاع کند. نهایتا پس از آنکه آب ها از آسیاب افتاد ممکن است کسی از وابسته های رسانه ای دولت بیاید و حرفی بزند. دولت در رسانه هم بی پناه است.