پیام رهبر انقلاب درباره یادداشت تفاهم صورت گرفته میان ایران و آمریکا مختصر اما پر نکته است. نباید از کنار جملات این پیام سرسری گذشت یا آن را در جهتی تفسیر کرد که در کشور دوگانگی یا چندگانگی ایجاد کند. هر خواننده ای ابتدا در گزاره کلیدی این پیام تامل می کند:
«بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیس‌جمهور محترم به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه‌ی آن را صادر نمودم.»
گزاره ای است که خواه ناخواه جلب توجه می کند؛ زیرا رهبر انقلاب تصریح کرده اند که ایشان نظر دیگری داشته اند اما به هر حال اجازه داده اند که این تفاهم امضا شود. در این گزاره شاید در نگاه اول تنها اسم رئیس جمهور به چشم آید اما در واقع، رئیس جمهور از طرف خود و دیگر اعضای شورای عالی امنیت ملی تعهد داده اند که حافظ حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت باشند. نشان می دهد که شعام نیز با رئیس جمهور در یک راستا بوده اند که اکنون متعهد نیز شده اند. اینکه رهبر معظم ایران به نظر جمعی شعام اهمیت می دهد نمونه ای است از احترام به خرد جمعی و اینکه اعضای شعام و در صدر آنها رئیس جمهور متعهد شده اند حافظ منافع ملت ایران و جبهه مقاومت باشند نشانه ای است از مسئولیت پذیری.
اینجا باید در نظر داشته باشیم که شعام اعضای زیادی دارد و آرای آن با رای اکثریت است. پس از آنکه با رای گیری تصمیم گرفتند این تصمیم باید توسط رهبر تایید شود وگرنه اجرایی نیست. اعضای ثابت دارای حق رأی (۱۰ نفر):رئیس‌جمهور (رئیس شورا)، رئیس مجلس شورای اسلامی، رئیس قوه قضائیه، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، رئیس سازمان برنامه و بودجه، وزیر امور خارجه، وزیر کشور، وزیر اطلاعات، نماینده اول مقام رهبری، نماینده دوم مقام رهبری.این ده نفر در تمامی جلسات حق رأی دارند. اعضای متغیری که دارای حق رأی برحسب مورد هستند چنین است:بر اساس موضوع جلسه، وزیر مربوط، عالی‌ترین مقام ارتش و عالی‌ترین مقام سپاه پاسداران به جمع اعضا اضافه می‌شوند و فقط در همان موضوع خاص حق رأی دارند.
در دوره رهبر شهید رویه ایشان چنین بود که همیشه یا دست کم اکثرا تصمیمات شعام را تایید می کردند؛ حتی وقتی خودشان نظر دیگری داشتند بسا اوقات نظر شعام را تایید می کردند. در اغلب این موارد نیز زمان نشان می داد که حق با رهبر شهید بوده است. اکنون به نظر می آید که سومین رهبر ایران همان رویه رهبر شهید را دارند و به نظرات مختلف مجال بروز می دهند.
هیچ کس نمی داند گذر زمان چه چیزی را در تقدیر گرفته است اما بدعهدی های آمریکا زبان زد است و اگر آنها بخواهند به به تفاهم پایبند باشند تنها یک دلیل دارد: پیروزی و مقاومت ایران در جنگ. وگرنه برای آمریکا صلح و مذاکره هیچ اهمیتی ندارد. از برجام خارج شدند بدون دلیل، در میانه دو دور مذاکرات جنگ افروزی کردند و هر کار توانستند کردند. مذاکره فایده ای نداشت. اما مقاومت جانانه ایران در جنگ رمضان موازنه را تغییر داد. اگر به توافقی برسد باید آن را از قِبَل آن مقاومت مقدس دانست.
در متن این پیام نکته دیگری نیز جلب نظر می کند: توجه به جبهه مقاومت. ایران عمود خیمه جبهه مقاومت است؛ جبهه مقاومت نیز دوستان ایران در منطقه و جهان هستند. دور از تدبیر است که تحت فشار آمریکایی ها از تقویت جبهه مقاومت دست بکشیم. اگرچه ممکن است هنوز برخی تصور کنند اگر ایران از جبهه مقاومت حمایت نکند دیگر دشمنی آمریکایی ها تمام می شود؛ اگر ایران یک لحظه از جبهه مقاومت غفلت کند بلافاصله در لحظه بعد آمریکایی ها جنگ را دوباره شروع می کنند. رابطه ایران و جبهه مقاومت رابطه ای دو طرفه است و کسی نیابتی کسی نیست: ما و جبهه مقاومت ارزش های مشترک و دشمنان مشترک داریم. ما به آنها کمک می کنیم و آنها به ما کمک می کنند. در واقع، نفوذ منطقه ای ایران بر دو چیز استوار است: نیروی قدس و جبهه مقاومت. بدون این دو ایران نفوذ محدودی در منطقه دارد. به همین دلیل باید با چنگ و دندان از هر دو محافظت کرد.