احمد جعفری چمازکتی
شکست در یک جنگ و تسلیم مقابل دشمن، با بر زمین افتادن پرچم اتفاق می افتد، اما دیدیم و دیدند که پس از تجاوزی صد روزه، نه تنها پرچم ایران بر زمین نیافتاد بلکه در سرزمین متجاوزان به اهتزاز درآمد.
دنیا دید که همه تلاش های اینفانتینو و ارکان فیفا برای مهیا ساختن یک شرایط برابر برای رقابت ایرانیان در جام جهانی فوتبال را، آمریکایی ها تاب نیاوردند، اما باز هم جوانان ایرانی، غیرت را در خاک دشمن به رخ کشیدند.
آمریکایی ها از هر حربه ای برای کشتن انگیزه و جلوگیری از موفقیت جوانان ایرانی استفاده کردند اما در روز مسابقه با نیوزیلند، بار دیگر دیدند که جنگیدن در خون ایرانیان است.
آنانکه با خیال فتح سه روزه ایران، در باتلاقی صد روزه دست و پا زدند، تلاش کردند و میکنند که همه عداوت های خود با ملت ایران را با تیم ملی کشورمان تسویه کنند اما جوانان ایرانی قسم خوردند که در خاک دشمن زانو نزنند.
اگرچه بی نزاکتی یانکی ها در حوزه ورزشی که قرار بود جوانمردی را نهادینه و مردم کشورها را بهم نزدیک کند، کام ما را تلخ کرده است اما این تلخکامی با وزش باد به پرچم همیشه در اهتزاز ایران، به شیرینی می گراید.
آمریکایی ها باید در سه بازی شاهد پرچمی باشند که نصف زمین را می پوشاند، سرود ملی مان در ورزشگاه طنین انداز می شود و هر ایرانی یک پرچم می شود در خیل جمعیتی که یکصدا نام سرزمین شان را فریاد می زنند.
منصفانه بخواهیم قضاوت کنیم، با توجه به شرایط جنگی کشور، نداشتن مسابقات قوی تدارکاتی و بی عدالتی ها در حق تیم فوتبال ایران در خاک آمریکا، انتظار درخشش از فوتبالیست های کشورمان نباید داشت.
درخشش واقعی رقص پرچم ایران در خاک دشمنی است که در فکر بردن تمدن ایرانی به عصر حجر بود، اما حالا چشم به سوئیس دارد تا شاید هواپیمای مذاکره کنندگان ایرانی بر زمین بنشیند!
حالا وقت آن است که یکی به ترامپ بگوید ” ایران را هم می توان شکست داد، اما این شکست زمانی اتفاق می افتد که آخرین نفر ایرانی بر زمین بیافتد”.