اگر از سر اجبار بازی‌های جام جهانی را از صدا و سیما دنبال می‌کنید و البته در همه‌ی این سال‌ها تنها رسانه‌ای که برای تماشای رایگان مسابقات مهم ورزشی در اختیار داشته‌اید، همین صدا و سیمای ملی است پس رنج تماشای هزارباره‌ی تصاویر تکراری را تجربه کرده‌اید. جای خیلی دوری نمی‌رویم کافی است یکی از همین مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ را که به میزبانی آمریکا، کانادا و مکزیک در حال برگزاری است به نظاره بنشینید. از حجم تصاویر تکراری، قطع بی‌دلیل تصاویر و نماهای غیررسمی تلویزیونی کلافه می‌شوید؛ این در حالی است که تماشاگران در این مسابقات اغلب لباس‌های تیم ملی کشورشان را بر تن دارند که از نظر پوشش متعارف به حساب می‌آید. یعنی بانوان تماشاگر این مسابقات فقط حجاب سر ندارند؛ اما سانسورچی‌های تلویزیون ملی با فداکاری تمام در میدان جهاد اکبر نمی‌گذارند چشم ناپاک مردم به چنین امور قبیحی روشن شود؛ گویی این تنها راه لغزش مردم در این مملکت است. اما باید پرسید اگر جهاد اکبر ثواب و فضیلت دارد که دارد چرا حضرات سانسورچی تنهایی فیض می‌برند، بهتر است اجازه دهند همه دور هم ثواب ببریم!
این اتفاق تنها در مسابقات بین المللی رخ نمی‌دهد بلکه حتی مسابقات لیگ برتر فوتبال نیز با تأخیری بین حدوداً یک دقیقه‌ای به روی آنتن می‌رود؛ کافی است یکی از برنامه‌های فوتبالی موبایلی را روی گوشی همراه خود داشته باشید و اعلان یکی از مسابقات را روشن کنید؛ در کمال تعجب خواهید دید که اعلان گل‌ها بسیار زودتر از آن چیزی بر روی گوشی ظاهر می‌شود که ما در پای گیرنده‌های خود به چشم می‌بینیم؛ برای امتحان این ماجرا برنامه‌ی فوتبالی sofascore را بر روی گوشی خود نصب کنید تا با این واقعیت روبرو شوید.
حجم چنین سانسورهایی گاه به یک آبروریزی بین المللی می‌انجامد که نمونه‌ی مشهور آن سانسور ۴۰ دقیقه‌ای مسابقه‌ی هند و استرالیا در جام ملت‌های آسیا به این بهانه بود که داوری آن مسابقه را یک زن بر عهده داشت.
شاید برای بسیاری از مردم هنوز تنها بهانه‌ی روشن کردن تلویزیون دیدن مسابقات فوتبال باشد؛ اما به نظر می‌رسد سیاست اصلی صدا و سیما کلافه کردن این دست مخاطبان و سوق دادن آنها به سمت شبکه‌های ماهواره‌ای است.
بهتر است اگر صدا و سیما می‌پندارد راه بهشت و دوزخ مردم از مسیر تماشای مسابقات ورزشی می‌گذرد فکری هم به حال سانسورچی‌های معصوم خود کند. چون با این وضعیت ممکن است این عزیزان، در راه فرستادن مردم به بهشت، خود به دوزخ بیفتند؛ هر چه باشد وسیله هدف را توجیه نمی‌کند!