قدرت، اگر بر ستون‌های اعتماد عمومی، شایستگی و پاسخگویی استوار نباشد، دیر یا زود در برابر قضاوت تاریخ فرو خواهد ریخت. صندلی‌های مدیریت، امانتی گذرا هستند؛ نه میراثی ماندگار و نه حقی همیشگی. آنان که این حقیقت را دیر می‌فهمند، معمولاً بهای آن را با نام و اعتبار خود می‌پردازند. بهای پرداخت آن، تنفر و ننگی جاودانه است.
دکتر علی افتخاری
کارشناس ورزش
فوتبال ایران سال‌هاست که بیش از آنکه خاطره‌آفرین باشد، نفرت و حسرت‌آفرین شده است. نسلی از استعدادهای کم‌نظیر، یکی پس از دیگری آمدند و رفتند، اما سهم مردم، انتظار بود و ناکامی. تیم امید، که روزگاری نماد آرزوهای فوتبال ایران بود، سال‌هاست در پیچ‌وخم ناکامی سرگردان مانده و تیم ملی نیز نتوانسته انتظارات میلیون‌ها ایرانی را در مهم‌ترین رویدادهای قاره آسیا برآورده کند. در کنار این نتایج، انتقادها از ساختار مدیریتی و ضرورت اصلاح آن نیز پیوسته افزایش یافته است.
مدیریت، هنر ماندن نیست؛ هنر ساختن است. آن‌کس که همه توان خود را صرف حفظ جایگاهش کند، فرصت ساختن آینده را از دست خواهد داد. صندلی مدیریت، مقصد نیست؛ وسیله‌ای برای خدمت است و هنگامی که این وسیله دیگر کارآمدی خود را از دست بدهد، اصرار بر حفظ آن، آنهم به واسطه توصیه، تأیید و تعریف حسن وحسین ویا تعریف وزیر محترم ورزش از ناکامی‌ها تان ،نه افتخار می‌آفریند و نه مشکلی را حل می‌کند.
آقای تاج، تاریخ ورزش، با هیچ مدیری تعارف ندارد. تاریخ، نه روابط را ثبت می‌کند و نه ائتلاف‌ها را؛ تنها کارنامه‌ها را می‌نویسد. فردا، آنچه از امروز باقی می‌ماند، نه شمار سال‌های حضور در مدیریت، بلکه میزان امیدی است که در دل مردم کاشته شده یا حسرتی که بر جای مانده است.
امروز فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به هوای تازه نیاز دارد؛ به مدیرانی که سرمایه اصلی خود را اعتماد جامعه فوتبال بدانند، نه دوام حضور بر صندلی مدیریت. گردش نخبگان، شفافیت، پاسخگویی و رقابت سالم، نشانه ضعف هیچ مدیری نیست؛ بلکه نشانه بلوغ یک نظام مدیریتی است.
شاید بزرگ‌ترین پیروزی یک مدیر، نه در ماندن، بلکه در آن لحظه‌ای باشد که منافع فوتبال را بر مصلحت شخصی مقدم بدارد و با تصمیمی مسئولانه، راه را برای اندیشه‌های تازه بگشاید. چنین تصمیمی، اگر از سر صداقت و مسئولیت‌پذیری باشد، بسیار ماندگارتر از سال‌ها حضور بر یک کرسی خواهد بود.
قدرت می‌آید و می‌رود، اما اعتبار، امانتی است که تنها با خدمت صادقانه حفظ می‌شود. هیچ تاجی بر سر قدرت جاودانه نیست؛ آنچه جاودانه می‌ماند، نام نیکی است که در حافظه مردم و در صفحات تاریخ ثبت می‌شود.
آقای تاج تکیه بر اشخاص، تکیه برعصایی شکسته است، عصاهای شکسته را کنار بگذارید و پنبه از گوش بدرکنید ، آه و ناله مردم را گوش کنید و بیشتر نام خود را در تاریخ فوتبال ایران ، بدنام تر ننماید. استعفا دهید و به تعریف حسن و حسین دل نبندید.