انگلیس در نبردی ۱۰ گله فرانسه را شکست داد

تیم ملی انگلیس در دیدار رده‌بندی جام جهانی ۲۰۲۶، در یکی از پرگل‌ترین و تماشایی‌ترین مسابقات تاریخ این رقابت‌ها، با نتیجه ۶ بر ۴ فرانسه را شکست داد و مدال برنز را از آن خود کرد. شاگردان توماس توخل با نمایشی خیره‌کننده در نیمه نخست، چهار بار دروازه فرانسه را گشودند و هرچند در نیمه دوم با بازگشت طوفانی خروس‌ها روبه‌رو شدند، در نهایت با درخشش بوکایو ساکا و ثبت هت‌تریک او، پیروزی را حفظ کردند. این مسابقه با ۱۰ گل، رکورد پرگل‌ترین دیدار رده‌بندی تاریخ جام جهانی را نیز جابه‌جا کرد.

انگلیس بازی را هجومی آغاز کرد و خیلی زود ابتکار عمل را در اختیار گرفت. دکلان رایس در دقایق ابتدایی قفل دروازه فرانسه را شکست و پس از آن ازری کونسا اختلاف را افزایش داد. فرانسه که هنوز از شوک دو گل خارج نشده بود، بار دیگر تسلیم حملات سریع سه‌شیرها شد و بوکایو ساکا با دو گل پیاپی، نتیجه را پیش از پایان نیمه نخست به ۴ بر صفر رساند؛ نیمه‌ای که یکی از ضعیف‌ترین نمایش‌های فرانسه در سال‌های اخیر و یکی از بهترین ۴۵ دقیقه‌های انگلیس در این جام بود.

در نیمه دوم، شاگردان دیدیه دشان چهره‌ای کاملاً متفاوت از خود نشان دادند. کیلیان امباپه با دو گل، امید را به اردوی فرانسه بازگرداند و هم‌زمان با رسیدن به بیست‌ودومین گل خود در تاریخ جام جهانی، از رکورد لیونل مسی عبور کرد و به بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها تبدیل شد. فشار مداوم فرانسه اختلاف را به حداقل رساند و بازی برای دقایقی کاملاً به سود خروس‌ها جریان داشت.

در حالی که فرانسه به دنبال تکمیل بازگشت خود بود، بوکایو ساکا با گل سومش از روی نقطه پنالتی هت‌تریکش را کامل کرد و بار دیگر فاصله را افزایش داد. سپس جود بلینگام در دقایق پایانی با به ثمر رساندن گل ششم انگلیس، خیال سه‌شیرها را از کسب مقام سوم آسوده کرد تا گل دمبله که اختلاف را به حداقل رسانده بود بی‌اثر شود. گل بلینگام هفتمین گل او در این دوره از جام جهانی بود و رکورد بیشترین گل یک بازیکن انگلیسی در یک دوره جام جهانی را نیز به نام او ثبت کرد.

با این پیروزی، انگلیس برای نخستین بار از سال ۱۹۶۶ توانست جام جهانی را با قرار گرفتن روی سکو به پایان برساند و مقام سوم را به دست آورد. در سوی مقابل، فرانسه با وجود بازگشتی تماشایی در نیمه دوم، نتوانست شکست سنگین نیمه نخست را جبران کند. این مسابقه همچنین آخرین حضور دیدیه دشان روی نیمکت فرانسه بود و پایان دوران ۱۴ ساله هدایت او را رقم زد.

↑
خروج از نسخه موبایل