در اقتصاد، معمولاً قدرت خرید را با میزان حقوق و درآمد می‌سنجند؛ اما یک پرسش بنیادی‌تر وجود دارد:
یک انسان هر روز برای تأمین حداقل انرژی لازم برای ادامه زندگی، چند ساعت از زمان کاری روزانه خود را باید صرف کند؟
برای پاسخ به این پرسش، شاخصی با عنوان:
BNLTI (Basic Needs Labor Time Index)
«شاخص زمان کارِ نیازهای پایه» تعریف می‌شود.
این شاخص نشان می‌دهد یک کارگر در هر کشور در هر روز چند ساعت باید کار کند تا هزینه یک سبد غذایی روزانه حدود ۲۰۰۰ کالری برای تأمین حداقل انرژی مورد نیاز بدن خود را تأمین کند.
👈شاخص BNLTi در کشورهای مختلف:
🇾🇪 یمن: ۷.۵ ساعت
🇸🇾 سوریه: ۶.۵ ساعت
🇱🇧 لبنان: ۵.۸ ساعت
🇮🇷 ایران: ۴.۶ ساعت
🇮🇶 عراق: ۴.۲ ساعت
🇪🇬 مصر: ۳.۵ ساعت
🇷🇺 روسیه: ۲.۸ ساعت
🇺🇸 آمریکا: ۲.۱ ساعت
🇨🇳 چین: ۱.۸ ساعت
🇵🇰 پاکستان: ۱.۶ ساعت
🇹🇷 ترکیه: ۱.۴ ساعت
🇬🇧 بریتانیا: ۱.۲ ساعت
🇰🇷 کره‌جنوبی: ۱.۱ ساعت
🇯🇵 ژاپن: ۱ ساعت
🇩🇪 آلمان: ۰.۹ ساعت
🇶🇦 قطر: ۰.۹ ساعت
🇸🇦 عربستان: ۰.۹ ساعت
🇴🇲 عمان: ۰.۹ ساعت
🇧🇭 بحرین: ۰.۸۵ ساعت
🇩🇰 دانمارک: ۰.۸ ساعت
🇨🇦 کانادا: ۰.۸ ساعت
🇰🇼 کویت: ۰.۸ ساعت
🇦🇪 امارات: ۰.۷۵ ساعت
این شاخص نشان می‌دهد تفاوت اقتصادها فقط در میزان دستمزد نیست؛ بلکه در ارزش زمانی کار انسان است.
در برخی اقتصادها، انسان با کمتر از یک ساعت کار می‌تواند غذای یک روز خود را تأمین کند؛ اما در برخی دیگر، چندین ساعت از ساعات کاری روزانه صرف فقط «بازتولید نیروی کار» می‌شود.
با زبان اقتصاد سیاسی، این همان پرسش بنیادی درباره نسبت میان زمان کار لازم، هزینه بازتولید زندگی و ارزش ایجادشده توسط نیروی کار است.
شاید یکی از واقعی‌ترین معیارهای توسعه این باشد:
یک انسان برای زنده ماندن، چند ساعت از عمر خود را باید بفروشد؟