بخش مهمی از واقعیت ورزش کشور در جلسات تخصصی، گزارش‌های کارشناسی و نشست‌های مدیریتی مطرح می‌شود، اما بخش دیگری از این واقعیت تنها در میدان و از نزدیک قابل مشاهده و درک است. زمانی که نشست‌های تخصصی با بازدیدهای میدانی و گفت‌وگوی مستقیم با مدیران، مربیان و ورزشکاران همراه می‌شود، فرآیند مدیریت ورزش از چارچوب جلسات اداری فراتر می‌رود و به بستری برای شناخت دقیق‌تر مسائل، تصمیم‌گیری مؤثرتر و رفع موانع تبدیل می‌شود.
به قلم مهندس حسین چراغی
در همین چارچوب، بازدیدهای احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان، از فدراسیون‌های مختلف، از کشتی و والیبال گرفته تا کاراته، کبدی و دیگر رشته‌های ورزشی در کنار برگزاری نشست‌های تخصصی با فدراسیون‌های حاضر در بازی‌های المپیک و آسیایی و حتی رشته‌های غیرالمپیکی و غیرآسیایی، معنای ویژه‌ای پیدا می‌کند. گزارش‌های مستمر فدراسیون‌ها و ارکان مختلف ورزش از یک سو و حضور مستقیم مسئولان وزارت ورزش و جوانان در محل فعالیت رشته‌ها از سوی دیگر، اکنون در حال ایجاد زنجیره‌ای منسجم میان «گزارش»، «بررسی کارشناسی»، «مشاهده میدانی» و «تصمیم مدیریتی» است.
در ماه‌های اخیر نشست‌های متعددی با فدراسیون‌ها، ادارات کل ورزش و جوانان و ارکان مختلف ورزش برگزار شده است اما وجه متمایز این رویکرد، استمرار آن در میدان است. در بسیاری از این بازدیدها، وزیر ورزش و جوانان به همراه معاونان، مدیران کل و مشاوران خود حضور یافته‌اند تا مسائل نه صرفاً از طریق گزارش‌های مکتوب، بلکه در محل و از نزدیک مورد بررسی قرار گیرد.این در حالی است که در این بازدیدها با تلفیق و حضور اصحاب رسانه انعکاس مستقیم واقعیت‌ها و مطالبات جامعه ورزش را فراهم می‌کند.
اهمیت این رویکرد در فاصله کمتر از ۳۰ روز تا آغاز بازی‌های آسیایی ناگویا دوچندان می‌شود. در چنین مقطع حساسی هر خلأ، مانع یا نیاز فدراسیون‌ها می‌تواند مستقیماً بر روند آماده‌سازی تیم‌ها و ورزشکاران اثرگذار باشد. بنابراین مشاهده مسائل از نزدیک این امکان را فراهم می‌کند که موضوعات در همان محل مطرح، مسئول مربوطه مشخص و برای رفع آنها تصمیم‌گیری شود. به بیان دیگر بازدید میدانی زمانی اهمیت پیدا می‌کند که به اقدام منجر شود و تجربه ماه‌های اخیر نشان داده است که بسیاری از این حضورها با همین هدف انجام شده‌اند.
در این جلسات و بازدیدها مسئولان فدراسیون‌ها نیز فرصت دارند بدون واسطه نقطه‌نظرات، پیشنهادها و چالش‌های خود را مطرح کنند. این گفت‌وگوی مستقیم، فاصله میان مدیران تصمیم‌گیر و بدنه اجرایی ورزش را کاهش می‌دهد و تصویری واقعی‌تر از شرایط هر رشته در اختیار مدیریت ورزش کشور قرار می‌دهد.
یکی از آسیب‌های همیشگی در نظام‌های مدیریتی فاصله احتمالی میان آن چیزی است که در گزارش‌ها نوشته می‌شود و آنچه در میدان اتفاق می‌افتد. ممکن است یک موضوع در گزارش اداری کاملاً مطلوب به نظر برسد، اما مشاهده مستقیم شرایط، جزئیاتی را آشکار کند که در مکاتبات و گزارش‌های رسمی کمتر دیده می‌شود. آنچه اکنون اهمیت دارد تلاش برای از میان برداشتن همین فاصله است. به‌گونه‌ای که بررسی کارشناسی و گزارش‌های تخصصی با مشاهده میدانی تکمیل شود و تصمیمات مدیریتی بر پایه تصویری واقعی‌تر از شرایط اتخاذ شود. وزارت ورزش منتظر رقم خوردن نتایج در میدان ورزشی نیست بلکه برای رسیدن به موفقیت ها، آن را بنیان می گذارد.
از سوی دیگر، نظارت و مدیریت مستقیم وزیر ورزش و جوانان بر فعالیت معاونان، مدیران کل و مشاوران ، مدیران کمیته المپیک و پارالمپیک ، فدراسیون‌ها، مربیان و ورزشکاران، یک پیام روشن نیز دارد: جامعه ورزش در مسیر دشوار آماده‌سازی و رقابت تنها نیست و مسائل آن در عالی‌ترین سطح مدیریتی دیده و پیگیری می‌شود.
نمونه‌های این رویکرد را می‌توان در اتفاقات اخیر مشاهده کرد. در بازدید از فدراسیون والیبال، موضوع واگذاری دو مجموعه ورزشی شش‌هزار نفری به این رشته در دستور کار قرار گرفت. اقدامی که می‌تواند بخشی از نیازهای زیرساختی والیبال را تا زمان احداث استادیوم جایگزین ۱۲ هزارنفری پاسخ دهد. در فدراسیون کشتی نیز ظرفیت‌های این رشته در حوزه‌هایی همچون هوش مصنوعی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین مورد توجه و حمایت قرار گرفت. همچنین پس از آسیب‌ها و خرابی‌های ناشی از جنگ، حضور میدانی و پیگیری مستقیم مسائل در تسریع روند بازسازی و بازگشت مجموعه‌ها و امکانات به چرخه فعالیت نقش مهمی داشت.
در حوزه کاراته نیز یکی از مطالبات قدیمی جامعه این رشته، یعنی برخورداری از خانه اختصاصی، در جریان همین پیگیری‌ها و با همکاری و هم‌افزایی ارکان مختلف ورزش کشور به نتیجه رسید. رشته‌ای با سابقه و جایگاه قابل توجه در ورزش ایران، سرانجام صاحب فضایی شد که می‌تواند به‌طور اختصاصی در خدمت ورزشکاران، مربیان و برنامه‌های توسعه‌ای کاراته قرار گیرد. این اتفاق نشان می‌دهد که گاهی یک مطالبه سال‌ها در فهرست نیازهای یک رشته باقی می‌ماند و تنها زمانی که مدیران آن را در میدان و از زبان مستقیم اهالی ورزش بشنوند، مسیر حل آن با سرعت بیشتری طی می‌شود.
با این حال نگاه وزارت ورزش و جوانان صرفاً معطوف به بازی‌های آسیایی ناگویا نیست. اگرچه این رویداد در شرایط کنونی مهم‌ترین هدف کوتاه‌مدت ورزش قهرمانی کشور به شمار می‌رود، اما در نشست‌های تخصصی و بازدیدهای میدانی، افق‌های بلندمدت‌تری نیز مورد توجه قرار دارد. از همین امروز موضوع المپیک لس‌آنجلس، به‌روزرسانی رشته‌های ورزشی، استفاده از فناوری‌های نوین، توسعه علوم ورزشی، بهره‌گیری از ظرفیت هوش مصنوعی و حرکت به سمت شیوه‌های علمی‌تر در مدیریت و آماده‌سازی ورزشکاران مطرح است.
این نگاه می‌تواند نقطه آغاز یک تحول مهم باشد، تحولی که در آن ورزش کشور تنها برای رسیدن به یک رویداد و کسب نتیجه در یک مسابقه برنامه‌ریزی نمی‌کند، بلکه به دنبال ساختن زیرساخت، دانش، فناوری و نظام مدیریتی مناسب برای سال‌های آینده است. فاصله میان موفقیت مقطعی و توسعه پایدار دقیقاً در همین نقطه شکل می‌گیرد.
در نهایت ترکیب نشست‌های تخصصی، گزارش‌های کارشناسی، گفت‌وگو با ارکان ورزش و حضور میدانی مدیران ارشد را می‌توان یکی از ضرورت‌های مدیریت امروز ورزش کشور دانست. تصمیمی که صرفاً پشت میز گرفته شود، ممکن است بخشی از واقعیت را ببیند اما تصمیمی که گزارش کارشناسی را با مشاهده مستقیم و گفت‌وگوی رودررو همراه کند شانس بیشتری برای شناخت مسئله و ارائه راه‌حل واقعی خواهد داشت و بذر امید را می کارد.
ورزش ایران برای عبور از چالش‌های امروز و ساختن آینده‌ای قدرتمندتر بیش از هر چیز به همین پیوند میان «دانش و میدان»، «گزارش و واقعیت» و «تصمیم و اقدام» نیاز دارد. اگر این روند استمرار پیدا کند، بازدیدهای میدانی دیگر صرفاً یک برنامه تشریفاتی در تقویم مدیران نخواهند بود، بلکه می‌توانند به یکی از ابزارهای مؤثر برای اصلاح فرآیندها، حمایت از قهرمانان و فدراسیون‌ها و حرکت ورزش کشور به سوی توسعه‌ای پایدار و هدفمند تبدیل شوند.