روز دوم هفته چهارم لیگ برتر را باید روزی دانست که در آن جدول بیش از زمین بازی تغییر کرد؛ سه مسابقه برگزار شد، دو بازی بدون گل به پایان رسید و تنها پرسپولیس توانست برنده شود، اما همان یک پیروزی کافی بود تا چهره رقابت در بالای جدول تغییر کند. پرسپولیس با شکست ۳ بر صفر ملوان، ۹ امتیازی شد و در فاصله یک امتیازی استقلال قرار گرفت؛ استقلالی که روز قبل نخستین امتیازهای فصل را از دست داده بود. در صدر اما تراکتور همچنان دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد؛ تیمی که هر چهار مسابقه خود را برده و با ۱۲ امتیاز کامل، بالاتر از استقلال ۱۰ امتیازی و پرسپولیس ۹ امتیازی ایستاده است.
مهم‌ترین اتفاق روز در شهر قدس رخ داد؛ جایی که پرسپولیس پس از شکست هفته گذشته مقابل تراکتور، در موقعیتی قرار داشت که یک لغزش دیگر می‌توانست فاصله‌اش با صدر را در همان آغاز فصل افزایش دهد. تیم مهدی تارتار اما برخلاف بازی تبریز، این بار از همان ابتدا بر مسابقه مسلط شد و در نهایت با سه گل ملوان را شکست داد. گل اول را محمد پاپی، بازیکن ملوان، به اشتباه وارد دروازه خودی کرد و پس از آن تیوی بیفوما اختلاف را دو برابر کرد. علی علیپور نیز در نیمه دوم گل سوم را زد تا پرسپولیس نه‌تنها سه امتیاز را بگیرد، بلکه از نظر روحی نیز بهترین پاسخ ممکن را به شکست هفته قبل بدهد.
با این حال، اهمیت این پیروزی را نباید فقط در نتیجه ۳ بر صفر خلاصه کرد. پرسپولیس در این مسابقه موقعیت‌های بیشتری نیز ساخت و می‌توانست اختلاف را بیشتر کند. پرسپولیس برخلاف چند بازی نخست، این بار در ایجاد موقعیت و فشار روی دروازه حریف دست بالا را داشت و حتی پس از تثبیت برتری نیز از حمله دست نکشید.
در واقع، یکی از تفاوت‌های اصلی پرسپولیس در این مسابقه، تبدیل فشار به گل بود. سرخ‌پوشان مقابل تراکتور نتوانستند موقعیت‌های خود را به نتیجه برسانند، اما برابر ملوان خیلی زود از اشتباه حریف استفاده کردند و پس از گل اول، مسابقه را از نظر روانی نیز در اختیار گرفتند. بیفوما با گل دوم نقش مهمی در باز کردن قفل بازی داشت و علیپور نیز در نیمه دوم از اشتباه دروازه‌بان ملوان استفاده کرد. این موضوع البته همزمان یک هشدار برای پرسپولیس و یک زنگ خطر برای ملوان است: بخشی از برتری سه‌گله سرخ‌پوشان محصول فشار خود تیم بود، اما بخشی نیز از اشتباهات فردی حریف ناشی شد. بنابراین هنوز برای نتیجه‌گیری درباره قدرت واقعی خط حمله پرسپولیس زود است، هرچند نشانه‌های این مسابقه امیدوارکننده بود.
در سوی مقابل، ملوان یکی از بدترین نمایش‌های خود در آغاز فصل را ارائه کرد. مسئله برای تیم مازیار زارع فقط دریافت سه گل نبود؛ اشتباهات فردی در خط دفاع و دروازه‌بانی، بازگشت به بازی را برای ملوان دشوار کرد و تیم پس از دریافت گل نخست نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد. مازیار زارع پس از مسابقه عملکرد تیمش را «فاجعه‌بار» توصیف کرد و در سخنانی جنجالی از وجود مافیا در فوتبال گفت؛ اظهاراتی که خود به یکی از حواشی اصلی پایان مسابقه تبدیل شد. او همچنین استعفای خود را تکذیب کرد.
این شکست برای ملوان از این جهت نگران‌کننده‌تر است که انزلی‌چی‌ها در هفته‌های ابتدایی هنوز ثبات لازم را پیدا نکرده است. شکست برابر یکی از مدعیان ذاتاً نتیجه غیرمنتظره‌ای نیست، اما دریافت سه گل و مجموعه اشتباهاتی که زمینه هر سه گل را فراهم کرد، نشان می‌دهد ملوان برای ادامه فصل نیازمند اصلاح جدی در سازمان دفاعی خود است. از طرف دیگر، این مسابقه نشان داد فاصله میان تیمی که می‌خواهد در میانه جدول تثبیت شود و تیمی که برای قهرمانی رقابت می‌کند، فقط در کیفیت نفرات خلاصه نمی‌شود؛ توانایی حفظ تمرکز پس از دریافت گل نیز بخشی از همین فاصله است.
دو مسابقه دیگر روز دوم اما تصویری کاملاً متفاوت ارائه کردند. در شیراز، فجرسپاسی و ذوب‌آهن در دیداری که هر دو تیم برای رسیدن به پیروزی تلاش کردند، در نهایت به تساوی بدون گل رسیدند. انسجام خطوط دفاعی و کم‌دقتی در استفاده از فرصت‌ها باعث شد ۹۰ دقیقه بدون گل سپری شود. برای فجرسپاسی، این تساوی با توجه به شرایط این تیم در فصل بازگشت به لیگ برتر، امتیازی قابل قبول بود؛ فجر پس از چهار هفته ۶ امتیاز دارد و در بخش بالایی نیمه دوم جدول قرار گرفته است. ذوب‌آهن اما همچنان در انتظار نخستین برد فصل است و با سه امتیاز در بخش پایینی جدول باقی ماند.
این تساوی بیش از هر چیز نشان‌دهنده تفاوت موقعیت دو تیم بود. فجرسپاسی، تیم تازه‌وارد، هنوز از امتیازهای ابتدایی خود بهره می‌برد و توانسته فاصله‌ای نسبی با منطقه خطر ایجاد کند؛ ذوب‌آهن اما با وجود سابقه و تجربه بیشتر، هنوز نتوانسته در چهار هفته نخست یک مسابقه را با پیروزی به پایان برساند. برای ذوب‌آهن، مشکل فقط جایگاه فعلی نیست؛ اگر ناتوانی در گلزنی و تبدیل موقعیت‌ها به امتیاز در هفته‌های آینده نیز ادامه پیدا کند، تیم خیلی زود درگیر رقابت پایین جدول خواهد شد.
در شهربابک نیز مس و صنعت نفت آبادان در یکی از کم‌حاصل‌ترین مسابقات هفته به تساوی صفر بر صفر رسیدند. این بازی از نظر جدولی اهمیت زیادی داشت، زیرا هر دو تیم پیش از مسابقه تنها دو امتیاز داشتند و در رده‌های چهاردهم و پانزدهم قرار گرفته بودند. در نتیجه، هر دو تیم با امید کسب نخستین برد وارد زمین شدند، اما در پایان نه مس توانست از امتیاز میزبانی استفاده کند و نه صنعت نفت توانست از بحران ابتدای فصل فاصله بگیرد. با این تساوی، هر دو تیم سه امتیازی شدند و صنعت نفت به دلیل تفاضل گل بهتر بالاتر از مس قرار گرفت.
این نتیجه برای مس شهربابک شاید ناامیدکننده‌تر باشد، زیرا قاسم شهبا پیش از مسابقه صراحتاً از هدف تیمش برای کسب نخستین پیروزی خانگی سخن گفته بود و بر شناخت مس از نقاط قوت و ضعف صنعت نفت تأکید داشت. صنعت نفت نیز با محمد نوری وارد مسابقه شده بود و پس از شکست سنگین هفته قبل، نیاز مبرمی به واکنش داشت. اما حاصل این تقابل، همان یک امتیازی بود که هیچ‌کدام را از انتهای جدول جدا نکرد.
از منظر کلی، دو تساوی بدون گل شهربابک و شیراز تصویری از بخش پایین جدول ارائه می‌کنند که با رقابت بالای جدول کاملاً متفاوت است. در صدر، سه تیم در فاصله سه امتیازی از یکدیگر حرکت می‌کنند و هر لغزش می‌تواند جایگاه‌ها را تغییر دهد؛ در پایین، چند تیم هنوز برای رسیدن به نخستین برد فصل تلاش می‌کنند. این فشردگی باعث می‌شود امتیازهای مسابقات مستقیم اهمیت زیادی پیدا کند. تساوی مس و صنعت نفت، اگرچه برای هر دو تیم در ظاهر یک امتیاز است، اما به معنای از دست رفتن فرصت کسب سه امتیاز از یک رقیب مستقیم نیز هست.
با پایان هفته چهارم، بنابراین مهم‌ترین داستان لیگ نه فقط صدرنشینی تراکتور، بلکه شکل‌گیری یک مثلث در بالای جدول است. تراکتور با ۱۲ امتیاز همه امتیازهای ممکن را گرفته، استقلال با ۱۰ امتیاز تنها دو امتیاز عقب‌تر است و پرسپولیس با ۹ امتیاز در فاصله سه امتیازی صدر قرار دارد. این فاصله هنوز آن‌قدر کم است که هیچ‌یک از سه تیم را نمی‌توان از دیگری جدا کرد. در عین حال، آلومینیوم با ۸ امتیاز پشت سر آنها قرار گرفته و نشان داده رقابت برای بالای جدول الزاماً به سه تیم سنتی محدود نخواهد بود.
اما ارزش واقعی پیروزی پرسپولیس زمانی روشن‌تر می‌شود که به بازی بعدی این تیم نگاه کنیم. پرسپولیس با ۹ امتیاز و یک امتیاز کمتر از استقلال، اکنون در آستانه رویارویی مستقیم با همین رقیب قرار دارد. بنابراین برد برابر ملوان عملاً پرسپولیس را به بهترین شکل ممکن به دربی رساند: شکست مقابل تراکتور هنوز جبران نشده، اما آثار آن در جدول محدود شده است. سرخ‌پوشان به جای آنکه با فاصله‌ای محسوس از دو تیم بالای جدول وارد دربی شوند، حالا می‌توانند با پیروزی مقابل استقلال از این تیم عبور کنند و حتی با توجه به نتایج تراکتور، فاصله خود را با صدر کاهش دهند. برنامه رسمی نیز دربی را برای چهارشنبه ۱۱ شهریور در اصفهان تعیین کرده است.
به همین دلیل، روز دوم هفته چهارم را باید نقطه بازگشت پرسپولیس دانست، نه صرفاً روزی که این تیم ملوان را شکست داد. پرسپولیس بعد از یک شکست مهم، به جای فرو رفتن در بحران، با یک برد سه‌گله به جدول برگشت و حالا در شرایطی وارد مهم‌ترین بازی هفته آینده می‌شود که تنها یک امتیاز با استقلال فاصله دارد. در سوی دیگر، دو تساوی بدون گل در شیراز و شهربابک نشان داد که بخش پایین جدول هنوز درگیر مسئله‌ای اساسی‌تر از جایگاه است: پیدا کردن راه گل زدن و تبدیل بازی‌های نزدیک به برد. اگر روز نخست هفته چهارم، صدرنشینی تراکتور و توقف استقلال را برجسته کرد، روز دوم پاسخ پرسپولیس را به این تغییر نشان داد؛ پاسخی که باعث شد پس از چهار هفته، رقابت بالای جدول بیش از هر زمان دیگری به یک نبرد سه‌جانبه تبدیل شود.