ایزد مینایی
هدفم از نوشتن این متن پیدا کردن مقصر و خوب یا بد نشان دادن تفاهم نامه نیست.
درک بخش بزرگی از افکار عمومی نسبت به جنگ و تفاهم نامه به این صورت است:
آمریکا و اسرائیل ناجوانمردانه به کشور ما حمله کردند اما مقاومت ۳ عامل باعث شد به هیچ یک از اهداف خود نرسند و مجبور به دادن درخواست آتش بس شدند و شرایط ایران برای شروع مذاکرات را پذیرفتند:
- حضور مردم در خیابان
- مقاومت جانانه نیروهای مسلح
- اتحاد مردمی و اراده مسئولین
در نتیجه یک تفاهم نامه موقت به دست آمد که به تفاهم اسلام آباد معروف شد.
از لحظه پایان جنگ یک گروه سیاسی حساب خود را از بقیه جدا کرد و راه دیگری را رفت.
و با مخالفت با اصل مذاکرات و عدم اعتماد به مسئولین خود را نماینده مردم حاضر در خیابان معرفی کرد.
از آن روز به بعد تقریبا هر روز از تعداد مردم حاضر در خیابان کاسته شد.
در این نقطه دو دیدگاه کلی در کشور شکل گرفت:
- اعتماد به مسئولین کشور تا بتوانند بر اساس عقلانیت و توان کشور پیروزی در جنگ را به دستاورد ملموس تبدیل کنند.
- عدم اعتماد به مسئولین کشور و ترویج تئوری نظام در مقابل خواست رهبری قرار دارد و جنگ باید تا پیروزی نهایی ادامه پیدا کند.
دسته دوم به صورت علنی شروع به تخریب مذاکرات کردند ، مذاکره را خیانت نامیدند و خواهان ادامه جنگ و مقاومت سخت شدند.
و هیچ ابایی نداشتند رسما و واضح اعلام کنند برای برهم زدن تفاهم و شروع دوباره جنگ هر کاری خواهند کرد.
به هر ترتیب در حالی که تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب برگذار میشد ایران به ۳ کشتی که خارج از ترتیبات ( پیش‌بینی شده در تفاهم) از تنگه هرمز عبور میکردند حمله کرد و عملا تفاهم اسلام آباد فروپاشید.
حال چه کسی مقصر بود؟ آن حمله در روز تشییع پیکر رهبر شهید تصمیم نظام بود یا نه؟ آن گروه خاص در این واقعه نقش داشتند یا نه ؟ یا حتی سوالی بزرگتر ، تفاهم نامه اسلام آباد خوب بود یا بد ؟ و اساسا آیا آمریکا قصد انجام تعهدات خود را داشت یا نه؟
جواب این سوال ها نه در تخصص من است نه در این متن کوتاه قصد پرداختن به آن را دارم.
متخصصان، و تاریخ نگاران و سیاست پژوهان به حد کافی به این موضوع پرداخته و خواهند پرداخت.
اما مسئله من در این چند سطر یک سوال جالب و تعجب برانگیز است.
آن گروه سیاسی خاص که از تمام توان خود علنا برای مخالفت با مذاکرات و تفاهم نامه حاصل از آن استفاده کرد و رسما و علنا جلوی چشم همه مردم ایران خیابان به خیابان و بلندگو به بلندگو کوچه به کوچه اعلام کرد که نمی‌گذارد تفاهمی شکل بگیرد
و اساسا مذاکره با متجاوز و قاتل رهبر شهید عین خیانت است.
آنها موفق شدند ، مذاکرات و تفاهم نامه برهم خورد و کم و بیش جنگ ادامه دارد.
قاعدتا باید با افتخار این وضعیت را دستاورد خود بدانند ، اما در کمال تعجب از مردم انتظار دارند دولت ،رئیس جمهور، رئیس مجلس و یا ترامپ و… را مسئول این وضعیت بدانند.
اگر مسئول و مقصر کس دیگری است، چرا مدعی و خواهان شما بودید ، اگر مدعی و خواهان بودید چرا انتظار دارید مردم گروه های دیگر را مسئول بدانند؟