پس از انتشار فهرست نهایی کاروان اعزامی ایران به بازی‌های آسیایی ناگویا، مشخص شد نام برخی رؤسای فدراسیون‌ها در کنار تیم‌های اعزامی قرار دارد و برخی دیگر غایب هستند. بدون تردید مسائل اقتصادی می‌تواند یکی از عوامل عدم حضور برخی از این چهره‌ها باشد، اما چرایی حضور یا غیبت رؤسای فدراسیون‌ها نیز باید دلایل منطقی و مشخصی داشته باشد تا اینگونه نباشد که یک رشته ورزشی ناگهان متوجه شود نفر نخست خود را در کنار تیم ندارد و یا اینگونه به ذهن متبادر شود که تصمیمات سلیقه ای است.
برای مثال غیبت اورسجی رئیس فدراسیون کبدی و جایگزینی سرپرست دیگری به واسطه مسئولیت آسیایی رئیس فدراسیون، اتفاقی قابل پیش‌بینی است. همچنین در مورد رئیس جدید فدراسیون اسکیت با توجه به اینکه ایران تنها یک نماینده در این رشته دارد، برگزاری انتخابات در فاصله کوتاه تا بازی‌ها و تغییر رئیس فدراسیون عدم حضور رئیس جدید قابل درک و احترام است.
با این حال غیبت رؤسای فدراسیون‌هایی همچون کاراته، بدمینتون، جودو، دوچرخه‌سواری، شمشیربازی، سنگ‌نوردی، بسکتبال، دوومیدانی، جوجیتسو، سوارکاری، ترای‌اتلون، تنیس روی میز و… می‌تواند محل تأمل باشد. البته نمی‌توان بدون اطلاع از دلایل تصمیم‌گیری، همه این موارد را به مسائل سلیقه‌ای نسبت داد اما انتظار می‌رود تصمیم‌گیرندگان درباره چرایی حضور یا غیبت این مدیران توضیحات روشنی ارائه کنند تا بتوان بر اساس آن قضاوت کرد.
در واقع، پیش از هرگونه اظهارنظر، بهتر است ادله و منطق تصمیمات اعلام شود. شفافیت در این زمینه می‌تواند مانع از شکل‌گیری این برداشت شود که اعزام مدیران بر اساس سلیقه یا روابط انجام شده است.
برای نمونه در رشته جوجیتسو، پس از ناکامی در بازی‌های ساحلی سانیا این موضوع مطرح شد که مسئولان این رشته خواهان اعزام تعداد ورزشکار بیشتری بوده‌اند، اما این اتفاق رخ نداده و در نتیجه، مسئولیت نتیجه نیز متوجه آنها نیست. اکنون نایب‌رئیس بانوان این انجمن به‌عنوان سرپرست تیم جوجیتسو راهی بازی‌ها شده است. اگر خدای ناکرده این رشته بار دیگر مانند ادوار گذشته نتواند به مدال دست پیدا کند، این نگرانی وجود دارد که بار دیگر عنوان شود نفرات یا امکانات مورد نظر در اختیار تیم قرار نگرفته و بنابراین نمی‌توان مسئولیت کامل نتیجه را متوجه مدیریت رشته دانست.
در برخی رشته‌های دیگر نیز ممکن است شرایط مشابهی ایجاد شود. در حالی که حضور رئیس فدراسیون در کنار تیم، علاوه بر جنبه مدیریتی، یک پیام روشن نیز دارد: مدیر اصلی در قبال نتیجه تیم چه موفقیت و چه شکست پاسخگو است.
اعزام رئیس فدراسیون در کنار تیم خود مزایای دیگری نیز دارد. بازی‌های آسیایی تنها میدان آزمون ورزشکاران و مربیان نیست مدیران نیز باید از نزدیک با شرایط مسابقات، فضای برگزاری، امکانات، روند اجرایی و سطح رقبا آشنا شوند. حتی می‌توان این موضوع را درباره رشته‌هایی که در دوره بعدی بازی‌های آسیایی شانس حضور دارند نیز مدنظر قرار داد تا مدیران آنها با حضور در ناگویا، تجربه لازم را برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی جهت بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ قطر به دست آورند.
بازی‌های آسیایی صرفاً محلی برای کسب مدال نیست این رویداد می‌تواند برای مدیران ورزشی نیز یک دوره آموزشی و تجربه‌اندوزی مهم باشد. قطعاً مدیری که فضای بازی‌های آسیایی را از نزدیک تجربه کرده باشد، در برنامه‌ریزی برای موفقیت‌های آینده می‌تواند تصمیم‌های دقیق‌تر و واقع‌بینانه‌تری اتخاذ کند.البته چنین تصمیم‌هایی باید با شفافیت همراه باشد. باید مشخص شود چه تفاوتی میان رشته‌های مختلف وجود دارد که در میان ورزش‌های راکتی، رئیس یک فدراسیون اعزام می‌شود و رئیس فدراسیون دیگر خیر؟ یا در میان رشته‌های رزمی، چرا رؤسای برخی فدراسیون‌ها با کادر فنی پر تعداد در کنار تیم حضور دارند و برخی دیگر غایب هستند؟
در رشته کشتی با توجه به نقش این رشته در بار مدالی کاروان ایران، طبیعتاً اعزام تعداد بیشتری از مسئولان و عوامل مرتبط می‌تواند توجیهات خاص خود را داشته باشد و از این منظر محل بحث نیست. اما در سایر رشته‌ها انتظار می‌رود درباره چرایی برخی تصمیمات، از جمله حضور یا غیبت مدیران و حتی زمان اعزام برخی نفرات توضیحات روشن و شفافی ارائه شود.
بازی‌های آسیایی ناگویا می‌تواند فرصتی برای ارزیابی عملکرد ورزشکاران، مربیان و مدیران باشد. بنابراین بهتر است همان‌طور که از ورزشکاران انتظار پاسخگویی بابت عملکردشان وجود دارد، مدیران نیز در قبال تصمیمات خود پاسخگو باشند. شفافیت در این زمینه نه‌تنها به آرامش تیم‌ها کمک می‌کند، بلکه می‌تواند اعتماد جامعه ورزش به فرآیند تصمیم‌گیری را نیز افزایش دهد.
به قلم علی احمدی