حتماً در این روزها شاهد حضور خستگی‌ناپذیر وزیر آموزش و پرورش و سخنگوی ایشان در برابر دوربین رسانه‌های مختلف هستید و گزارش‌های افتخارآمیز ایشان را در باب بهبود معیشت معلمان شنیده‌اید. چندین بار در این خبرگزاری متذکر شدیم که جناب وزیر هم به رویّه‌ای که مدعی آن هستند پای‌بند نیستند، هم با اعداد بازی می‌کنند و هم اساساً کاری برای بهبود معیشت معلمان انجام نمی‌دهند؛ کار ایشان تنها وعده دادن است. وقتی وزیر و سخنگوی وزارتخانه «پرداخت به موقع حقوق» معلمان را دستاورد دوران وزارت خود می‌دانند دیگر حرف زیادی برای گفتن باقی نمی‌ماند.
آقای کاظمی و آقای فرهادی بارها مدعی شدند که معلمان تغییرات معیشتی را در فیش حقوق خود متوجه خواهند شد و ما عادت به رسانه‌ای کردن آن نداریم. اما حضرات که هنوز کاری انجام نداده‌اند، از یک ماه پیش بلندگو به دست گرفته‌اند و وعدۀ دو برابر شدن حق مدیریت و حق شاغل معلمان را در هر رسانه‌ای که احتمال می‌رود مجوز داشته باشد بارها تکرار کرده‌اند. باید ادعای آقای وزیر را وارونه کنیم چون گویا ایشان ظاهراً به استفاده از افعال معکوس علاقه دارند: «معلمان آخرین کسی هستند که از تغییرات حقوقی خود مطلع می‌شوند»؛ می‌دانید چرا؟ زیرا شما آبروی آنها را از طریق «بازی با اعداد و کلمات» در تمام رسانه‌ها و البته پیش اقشار مختلف مردم برده‌اید. می‌شود برای ما توضیح دهید «دو برابر شدن حق مدیریت» یعنی چه؟ چرا نمی‌گویید مثلاً آموزگاری که در مناطق روستایی ناچار است هم‌زمان کار مدیریت، مشاوره، مربی پرورشی، معلم ورزش و آموزگاری را انجام دهد اگر مدرکش دکترا باشد و رتبۀ ۳ داشته باشد نهایتا دو میلیون چهارصد هزار تومان حق مدیریت می‌گیرد؟ فیشش را می‌خواهید؟ لازم باشد منتشر می‌کنیم. در کدام ارگان دولتی پرداخت عملکردی وجود دارد که حالا شما افزایش دو برابری حق مدیریت و معاونت را مشروط به عملکرد کرده‌اید؟ چرا به تحقیر معلمان عادت کرده‌اید؟ چرا دوست دارید آبروی معلمان را ببرید؟ چرا هر جا می‌رسید منّت سر آنها می‌گذارید؟ چرا نمی‌گویید معلمی که در روستا تدریس می‌کند و مجبور است هر روز ده‌ها کیلومتر در جاده‌های ناهموار و خطرناک روستایی رفت و آمد کند با این افزایش هزینۀ بنزین و حقوق نهایتاً ۲۰ میلیونی چه کند؟ آقای وزیر معلمی که ۲۰ میلیون حقوق می‌گیرد باید در طول هفته چقدر پول رفت و آمد بدهد؟ می‌توانید حساب کنید؟ چرا حق ایاب و ذهاب یا مأموریت برای این دست از معلمان در نظر نمی‌گیرید؟ چرا برای آنها با هزینۀ وزارتخانه سرویس نمی‌گیرید؟ و هزار چرای دیگر. ما از دست شما و بی‌توجهی‌های بی‌پایان شما و زیردستی‌ها و بالادستی‌هایتان به جایگاه معلم به ستوه آمده‌ایم؛ هیچ پناهگاهی هم نداریم. لطف کنید حرف نزنید. یک سال هیچ جا حضور نداشته باشید. آموزش و پرورش یتیم است و ناپدری هم دردی از او دوا نمی‌کند.
برای اینکه آقای وزیر کمی کلاهشان را بالاتر بگذارند ویدیویی در اینجا منتشر می‌کنیم تا قدردان تلاش‌های ایشان برای بهبود معیشت معلمان باشیم. این ویدیو آنقدر گویاست که نیازی به نوشتن بیشتر دربارۀ آن نمی‌بینیم. فقط سخنی از حضرت علی (ع) را یادآور می‌شویم شاید کسی در آن وزارتخانه کمی عرق شرم بر پیشانی‌اش بنشیند: «اگر از اين پس مرد مسلمانى از غم چنين حادثه بميرد، چه جاى ملامت است، كه در ديده من شايسته چنين كرامت است.»
