اگر در این روزها سری به فضای مجازی زده باشید، حتماً متوجه شده‌اید که معلمان و پرستاران زیادی در اعتراض به وضعیت معیشتی و حقوق ناچیز خود، یکی‌یکی در حال استعفا از کار خود هستند. دلیل این اتفاق را که می‌توان از آن با عنوان «موج استعفا» یاد کرد، باید در بی‌توجهی‌های آزاردهنده وزیرانی جست‌وجو کرد که بارها در همین پایگاه خبری از آنها نام برده‌ایم. این دیگر یک اتفاق معمولی نیست که بگوییم چند نفر استعفا داده‌اند و چیز مهمی نیست. تمام افرادی که از استعفای خود ویدیو منتشر کرده‌اند، اذعان می‌کنند که به شغل خود علاقه دارند و این استعفا از روی ناچاری و به دلیل هزینه‌های کمرشکن زندگی است. آنها تأکید می‌کنند که از شغل معلمی استعفا نداده‌اند، بلکه از «آموزش و پرورش» استعفا داده‌اند؛ وزارتخانه‌ای که همیشه «بدترین و ناکارآمدترین» وزرای کابینه در آن جا خوش کرده‌اند. وضعیت پرستاران هم چندان بهتر نیست. آنها با شیفت‌های طولانی و فشار کاری بالا دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما حقوقشان متناسب با زحمتی که می‌کشند نیست.
نباید به‌سادگی از کنار این موج گذشت. فردی که از خود ویدیو منتشر می‌کند و عده زیادی هم در فضای مجازی آن را می‌بینند و احتمالاً برای یکدیگر ارسال می‌کنند، شکل‌دهنده یک جریان است. این افراد هیچ گناهی ندارند؛ تنها گناهشان این است که نمی‌توانند با ۲۰ میلیون تومان در ماه، هم اجاره خانه بپردازند، هم امور منزل را رتق‌وفتق کنند، هم هزینه رفت‌وآمد به جاهای دور و نزدیک را بپردازند و هزار چیز دیگر. با توجه به سابقه‌ای که از حضرات سراغ داریم، می‌دانیم اولین و سریع‌ترین راهکاری که به ذهن آنها می‌رسد، ابلاغ بخشنامه به بیمارستان‌ها و ادارات کل آموزش و پرورش استان‌ها مبنی بر این است که با استعفای معلمان و پرستاران موافقت نکنند. آقایان همواره علاقه داشته‌اند صورت مسئله‌ها را پاک کنند؛ چون آن وقت برای رفع آن هزینه‌ای نمی‌پردازند.
اگر بارها از همین جایگاه بر سر وزیر آموزش و پرورش فریاد کشیدیم، به این دلیل بود که با تمام وجود مشکلات را لمس می‌کنیم، ولی گویا جناب وزیر و سخن‌گوی پرحرف ایشان در خواب تشریف دارند. آقایان، با این موجی که ما شاهد آن هستیم و روزبه‌روز، با توجه به مشکلات اقتصادی، تعداد بیشتری به آن می‌پیوندند، دیگر برای این مملکت هیچ سرمایه انسانی‌ای باقی نمی‌ماند. می‌خواهید دستاورد دوران وزارت شما، موج استعفای کسانی باشد که باید برای نگه‌داشتن آنها تلاش می‌کردید و نکردید؟ افرادی که با هزار علاقه و آرزو سال‌ها پشت میزهای دانشگاه درس خواندند تا بیایند و برای جامعۀ خود مفید باشند و آینده‌سازان آن را آموزش دهند. این هنر فقط از شما برمی‌آمد که آنها را اینگونه ناامید کنید.
آقایان از شعار دادن و حرف زدن باب میل فلان و بهمان چهره سیاسی دست بکشید. فکری به حال معلمان و پرستاران کنید. شما تا توانستید با آبرو، آینده و زندگی آنها بازی کرده‌اید. اصلاح حقوق این اقشار باید در اولویت قرار بگیرد. چرا در میان کارمندان ارگان‌های دولتی باید این همه اختلاف در پرداختی‌ها وجود داشته باشد؟ یک معلم روستایی همین امروز ــ و نه فردا، چون فردا قیمت‌ها بالاتر می‌رود ــ اگر بخواهد با ماشین خودش هر روز به مدرسه برود و بازگردد، باید حقوق ۷ ماه خود را کنار بگذارد؛ یعنی همان حقوقی که دولت با دست‌ودلبازی در یک ماه به جیب بسیاری از حقوق‌بگیران نهادهای دیگر می‌ریزد. ما گلویمان پاره شد از بس داد زدیم، ولی افسوس…
