شکست سنگین جمهوری خواهان بر اثر انباشت سیاست های غلط امریکا و ماجراجویی های ترامپ کاملا قابل پیش بینی بود اما این به هیچ وجه پایان کار نیست و نباید همه چیز را در مورد سیاست های غلط امریکا و علی الخصوص جنگ با ایران تمام شده پنداشت.
توانا رفیعی – رهبران دموکرات آمریکا سه اولویت اصلی خود را برای دوره آینده کنگره آن کشور کاهش فشار هزینههای زندگی، پاسخگو کردن دولت و پایان دادن به جنگ با ایران اعلام کرده اند و نگاه آنها ادامه این پیروزی در کمپین انتخاباتی ۲۰۲۸ و همچنین تحکیم کرسی های خود در سایر ارکان نظیر دادگاه عالی امریکاست.
اگر چه چاک شومر و حکیم جفریز که انتظار میرود به ترتیب رهبری دموکراتها در سنا و مجلس نمایندگان را بر عهده بگیرند، گفتند که در موارد ضروری در برابر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، خواهند ایستاد اما به خوبی به عواقب عدم تحقق وعده های خود با توجه به حساسیت کنونی افکار عمومی امریکا واقفند.
آنها به خوبی می دانند که این رای بالا خاستگاه اعتماد ندارد و بیشتر پناه بردن مردم امریکا برای پایان ماجراجویی های ترامپ در عرصه داخلی و بین المللی است.
در مقابل، جمهوریخواهان در حال کنار آمدن با یکی از سنگینترین شکستهای انتخاباتی خود هستند و به آینده این حزب پس از پایان دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ میاندیشند و بسیاری از سیاست مداران دور اندیش در این حزب در حال فاصله گرفتن از ترامپ هستند. اظهارات اخیر ونس را هم باید در همین چارچوب بررسی کرد.
از طرفی در اردوگاه ترامپ نسبت به جنگ با ایران و تنش در خاورمیانه ما با سه تفکر مواجه هستیم:
۱- ونس که به صراحت مخالفت خود را اعلام کرد و با احتیاط به دنبال فاصله گرفتن از حمایت همه جانبه از اسراییل است.
۲- هگست و روبیو که همراستا و همصدا با نتانیاهو به دنبال تشدید تنش ها و حمله همه جانبه به ایران با هزینه ای هستند.
۳- اسکات بنسنت وزیر خزانه داری امریکا و جان راتکلیف رییس سیا که رویارویی همه جانبه را راهکار نمی دانند اما در پی فشار حداکثری و به زانو در آوردن ایران از طریق فشار حداکثری در جهت امتیاز دهی یا تکرار ماجرای تی پی آژاکس در زمان مصدق و فروپاشی از درون هستند و به دنبال حفظ وضعیت نه جنگ، نه صلح تا به زانو در آمدن دشمن خود می باشند.
از طرفی ترامپ نشان داده که به جز در موارد اضطرار اهل مصالحه نیست و ممکن است که دست به هر اقدامی برای ساختن یک پیروزی از شکست با هر هزینه ای بزند.
نباید فراموش کرد که تا ژانویه هنوز حدود دو ماه فاصله است و ترامپ فرمانده کل قوا امریکا به عنوان رییس جمهور امریکاست و هنوز جهت قطب نمای کنگره و سنا کمافی السابق به سمت او می چرخد و از لابی صهیونیسم و تاثیر آن نیز نباید غافل شد.
در سطح بین المللی نیز این پیروزی دموکرات ها به ضرر روسیه تمام می شود چرا که آنها به خوبی از مواضع دموکرات ها در مورد اروپا و علی الخصوص مساله اوکراین آگاه هستند و حضور ترامپ و تیمش در راستای منافع آنها عمل می کرد.
تهران اگر چه از شکست تاریخی ترامپ و جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره خوشحال است و یکی از عوامل جنگ با ایران و حمایت همه جانبه از اسراییل بود اما نباید دچار خطای محاسباتی شود چراکه تا ژانویه هر اتفاقی امکان پذیر است.
در حال حاضر تصمیم ترامپ به حمله مجدد به ایران فقط برای او هزینه سیاسی دارد و فارغ از هر واکنش احتمالی ایران در اقدام تلافی جویانه باید دانست که اگر تصمیم به حمله بگیرند قطعا از هر گزینه ای برای به زانو در آوردن ایران استفاده خواهند کرد. تهدید به حمله به زیرساخت ها که از منظر قواعد حقوق بشردوستانه جنایت جنگی محسوب می شود را باید جدی گرفت.
بر خلاف تصور غلط بسیاری قیمت نفت تنها عامل تعیین کننده نخواهد بود و قطعا در روزهای آینده باید شاهد سیر نزولی قیمت نفت و یا تثبیت آن در یک نقطه باشیم.
از طرفی تصمیم ترامپ برای جنگ همه جانبه که موجبات به کما رفتن اقتصاد جهان در کوتا مدت و به عقب رفتن ایران از نظر زیرساختی را فراهم می سازد بیشتر بر اساس شرایط اقتصادی امریکا و همچنین واکنش سایر کشورها نظیر چین و روسیه و اروپا به این امر و محاسبات توان پاسخگویی آفندی و پدافندی ایران گرفته خواهد شد.
در شرایط حاضر هم و با توجه به تلاش شدید میانجی ها و ورود چین به عرصه میانجیگری در مناقشه باب المندب و هرمز باید دید طرفین تا چه حد از خود انعطاف نشان خواهند داد و به نظر نمی رسد که به راحتی به یک توافق پایدار دست پیدا شود مگر اینکه چین به عنوان طرف ضامن در کنار میانجی ها قرار گیرد.
شرایط نه جنگ نه صلح و فشار حداکثری نیز بیشتر به ضرر ایران خواهد بود و این سناریو در عرصه میدانی بسیار شکننده و در عرصه داخلی ایران با توجه به تورم سرسام آور در دراز مدت تبعاتی دارد.
در پایان آنچه مسلم است شکست جمهوری خواهان و ترامپ پایان کار نیست و تهران ضمن حفظ آمادگی دفاعی خود باید به سوی یک راهکار چه توافق و چه جنگ برای پایان مناقشه قدم بردارد.
در این میان از نقش اسراییل و کارشکنی های معمولش به هیچ وجه نباید غافل شد.
بنابراین ما وارد سومین و حساس ترین پنجره زمانی که قبلا از آن سخن می گفتم یعنی پنجره پس از دوران انتخابات میان دوره شده ایم و این به هیچ وجه پایان کار نیست.
