احمد جعفری چمازکتی
بعضی از رفتارها، از برخی آدمها در داخل کشور، موید این حقیقت است که دچار عارضه فرهنگی بزرگی هستیم.
مگر می شود که تو، ذره ذره داشته هایت از این خاک و مردم باشد، اما در بزنگاه ها، به این خاک و مردم پشت کنی؟!
مگر می شود به نمادهای همبستگی، اتحاد و افتخار ملی بی احترامی کنی و بعد با وقاحت در قاب دوربین بگویی بلند نشدن هنگام پخش سرود ملی به معنای توهین نیست!
آقای مدعی! ایران یک وجود مجرد از دولت ها و حکومت هاست. نماد ایران همین پرچم سه رنگ و سرود ملی است. نمی توانی خود را خیرخواه وطن بخوانی اما احترامی برای آن نمادها قائل نباشی؟
در زشتی های پس از توهین آدمهای خودبزرگ بین، یک نامه از سوی سامان قدوس، پلشتی های مدعیان داخلی را شست، تا باد بار دیگر به پرچم همیشه در اهتزاز ایران بوزد.
نامه خداحافظی قدوس اگرچه حاوی احساساسات است، اما بیش از آن، نگاه منطق، وطن پرستی، افتخار به ایرانی بودن، تکریم به ایران و پرچم، بر آن حاکم است.
قدوس به ما می گوید تنها شرافت و سپاس برازنده مردم ، خاک، پرچم و سرود ملی است.
اینها را کسی می گوید که بر خلاف دیگران، سالهای عمرش را در بیرون از مرزهای کشور سپری کرده است.
قدوس میگوید مهم نیست کجای این دنیا باشی ، مهم آن است که ناسپاس و نمک نشناس نباشی! ما می توانیم مثل هم فکر نکنیم، ما می توانیم در روش ها و منش ها با هم اختلاف داشته باشیم اما اگر مدعی ایرانی بودن هستیم، در زمانه خطر باید صدای ما، صدای پرچم ایران باشد.
قدوس فرسنگ ها دورتر از ایران، به مدعیان بی عمل ، راه نشان داد. راه ایرانی بودن و ایرانی ماندن. زنده باشی پسر خوب ایران.
