توانا رفیعی
امریکا قبل از جنگ در منطقه خاورمیانه جهت تثبیت هژمون خود و کمک به تثبیت دکترین برتری اسراییل در منطقه پس از خروج نیروهای نظامی امریکا با فشار آوردن به دولت ها به دنبال خلع سلاح و از بین بردن کلیه گروههای مسلح و معارض اسراییل با اعمال فشار بر دولت ها از طریق دو سناریو DDR یعنی خلع سلاح وSSR یعنی بازسازی امنیتی بود.
امریکا و اسراییل به نوعی به دنبال همین سناریو در ایران نیز بودند و پرونده هسته ای و موشکی و حتی نفوذ در بخش های مختلف ایران در راستای همین سناریو بود.
پس از جنگ دوازده روزه و مقاومت ایران و عدم سقوط حکومت ایران و متعاقب آن جنگ چهل روزه و عدم اضمحلال ساختار دفاعی ایران، استراتژی امریکا به ترکیبی از جنگ ویتنام، عراق و ونزوئلا تغییر پیدا کرد و به دنبال صلح از طریق قدرت و تسلیم ایران بود.
محاصره دریایی ایران متعاقب بسته شدن تنگه هرمز و اعمال فشار حداکثری از طریق اعمال تحریم های بی سابقه در همین راستا بود.
از طرفی امریکا با فرستادن تام باراک به نوعی تنوع دیپلماسی هم دست یازیده و همچنین با اعمال فشار بر کشورهای همسایه ایران نظیر عراق و ترکیه سعی بر بستن شریان های اقتصادی و در تنگنا قرار دادن ایران دارد.
حتی پارا از این هم فراتر گذاشته و در حال متوسل شدن به طرح دروازه آهنین و محاصره زمینی می باشد.
اما سوال اینجاست که هدف این فشار چیست؟
امریکا به خوبی می داند که با اعمال این فشار می تواند نارضایتی های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی را حول محور اقتصاد و کمبود جمع کرده و بار دیگر تجربه کودتای آژاکس را به طریق دیگر و حتی با توسل به برنامه آر 2 پی به اجرا در آورد و از طرفی نباید نقش سنگ اندازی ها و خرابکاری اسراییل و متحدان استراتژیکش نظیر امارات را دستکم گرفت.
فرصت دیپلماتیک در دو پنجره انتخابات اسراییل و امریکا از دست رفت و کاملا قابل پیش بینی بود که در پنجره سوم یعنی پس از انتخابات امریکا به رغم تلاشهای فراوان دیپلماتیک فراوان توافق و اعتمادسازی سخت تر می شود تا جاییکه ترامپ و اسکات بنسنت متفق القول از عدم توافق سخن می گویند.
از طرفی از نقش اسراییل و سفر اخیر رییس موساد به امریکا و تمایل شدید نتانیاهو به اتمام ماموریت خود جهت بازپس گیری قدرت نباید غافل شد.
ترامپ نیز هرگز پرونده ایران را به عنوان یک پرونده حل شده به دولت بعد تحویل نخواهد داد.
در مقابل ایران به خوبی می داند که ادامه وضعیت نه جنگ و نه صلح تحت فشار اقتصادی قماری خطرناک است و با توجه به فعال شدن هسته های تروریستی در غرب و علی الخصوص شرق ایران به خوبی از نقشه شوم امریکا آگاه است.
به نظر می رسد تهران عزم خود را برای شکستن محاصره به هرقیمتی و حتی به قیمت ورود به یک رویارویی تمام عیار تا جنگ زیرساختی آماده کرده و حتی از تهدید اتمی هم واهمه ای ندارد و با استراتژی جدید افزایش تنش افقی و بدون حد و مرز و حتی با احتمال پاسخ ساعت صفر در همان لحظات اول ، در صورت وقوع درگیری به میدان خواهد آمد.
تهران به خوبی می داند که در صورت ادامه وضعیت بازار انرژی راه خود را پیدا می کند و در دامی می افتد که روسیه قبلا در آن گرفتار شد و همچنین از اهمیت کارت تنگه هرمز به مرور با توجه به تقویت کریدورهای دیگر کاسته می شود و مهمترین مولفه بازدارندگی یعنی تاب آوری مردم را از دست می دهد و بنابراین در این شرایط احتمالا به سمت شکستن حصر حتی به قیمت مقابله تمام عیار می رود.
تلاشهای دیپلماتیک قطعا افزایش یافته و ورود چین و نگرانی چین نیز در همین راستا و در نزدیک نشدن منطقه به ساعت صفر بود که تا کنون کارساز نبوده است.
آنچه درپایان می توان گفت این است که وضعیت نه جنگ و نه صلح و فشار حداکثری مورد پسند امریکا و متحدانش بوده و ایران را به شدت تحت فشار قرار می دهد و برای ایران پذیرش این امر به مثابه یک قمار خطرناک است و از طرفی اسراییل هر لحظه ممکن است کبریتی به انبار باروت منطقه بکشد.
رویارویی که در صورت وقوع ممکن است عواقب جبران ناپذیری برای منطقه و جهان داشته باشد.
