سال‌هاست که فوتبال ایران با سیاست و ساختارهای قدرت گره خورده است؛ تا جایی که به نظر می‌رسد بسیاری از نهادهای نظارتی توان و اراده کافی برای ورود مؤثر به برخی پرونده‌های آن را ندارند.
دکتر علی افتخاری
کارشناس ورزش
مختومه شدن تدریجی پرونده ویلموتس، به فراموشی سپرده شدن گزارش دادستانی کرمان، خاک خوردن گزارش‌های متعدد سازمان بازرسی کل کشور و ده‌ها شکایت دیگر، این پرسش را در افکار عمومی ایجاد کرده است که چرا این پرونده‌ها به سرانجامی روشن و شفاف نمی‌رسند.به عنوان یک کارشناس ورزش، پرسشی روشن از فدراسیون فوتبال، وزیر ورزش و جوانان و فراکسیون ورزش مجلس شورای اسلامی دارم:سرنوشت میلیون‌ها دلار دریافتی از فیفا و همچنین سهمیه بلیت‌های اختصاص‌یافته به فدراسیون فوتبال ایران برای جام جهانی چه شد؟این منابع و امتیازها چگونه هزینه یا توزیع شدند؟ گزارش مالی و اجرایی آن کجاست؟
چه تعداد بلیت در اختیار فدراسیون قرار گرفت، به چه اشخاص یا نهادهایی واگذار شد و درآمد احتمالی حاصل از آن به چه حسابی واریز شد؟شفافیت، حق مردم است. اگر همه امور مطابق قانون انجام شده، انتشار اسناد و گزارش‌های مالی می‌تواند به همه ابهام‌ها پایان دهد و اعتماد افکار عمومی را تقویت کند. در غیر این صورت، سکوت تنها بر دامنه پرسش‌ها خواهد افزود و ابهامات را عمیق‌تر میکند. وزارت ورزش نیز در برابر این پرسش تاریخی است که :آیا از “”تاج””می‌ترسد؟
