در چهل و هشتمین اجلاس کمیته میراث فرهنگی یونسکو در بوسان کره جنوبی، پرونده زنجیره‌ای «قلعه الموت و استحکامات وابسته» به عنوان سی‌امین اثر میراث فرهنگی ملموس ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این دستاورد بزرگ دیپلماسی فرهنگی، ضمن بازنمایی شکوه نبوغ نظامی و معماری ایرانی در سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی، بار دیگر جایگاه تمدنی ایران را در قامت یکی از مراکز علمی و دفاعی جهان به اثبات رساند.مجموعه زنجیره‌ای قلعه الموت شامل هفت دژ و استحکام تاریخی؛ یعنی الموت، لمبسر، نویذرشاه، شمس‌کلایه، قسطین‌لار، شیرکوه و ایلان، پس از بررسی‌های کارشناسانه در اجلاس یونسکو، واجد شرایط برای ثبت جهانی شناخته شد. این شبکه دفاعی هوشمند که در دره‌های الموت شرقی، غربی و دامنه‌های جنوبی البرز پراکنده است، سندی زنده از مدیریت عالی منابع آب، شناخت دقیق جغرافیا و هنر معماری تدافعی ایران‌زمین در دوران اسلامی محسوب می‌شود.
این سازه‌های تاریخی فراتر از نقش نظامی و سیاسی، به عنوان یکی از مراکز مهم علمی عصر خود شناخته می‌شدند که نام دانشمندان بزرگ جهان اسلام و ایران از جمله خواجه نصیرالدین طوسی با آن پیوند ناگسستنی دارد.
ثبت این مجموعه در فهرست میراث جهانی یونسکو، پیروزی بزرگی برای هویت ملی و فرهنگی کشور است؛ اقدامی که تمدن ایران را به عنوان یکی از ستون‌های اصلی میراث ماندگار بشریت در برابر دیدگان جهانیان قرار داد. این موفقیت دیپلماتیک، گواهی است بر پیوند میان دانش، قدرت و فرهنگ که همواره در تاریخ این سرزمین درخشش داشته است.
