چند روز پیش فیلمی دیدم در یکی از کانال‌های محلی که بعداً به رسانه‌های ملی رسید؛ نوزادی را سر راه گذاشته بودند. در واقع، نه سر هر راهی، بلکه سر راه نمازگزاران در مسجد. طبیعی بود فرض کنم همه فکر خواهند کرد که سر راه گذاشتن نوزادان از روی فقر است؛ به نظرم رسید این منظر درست نیست: زیرا موارد زیادی هستند که والدین با فقر فرزندان موفقی می پرورند؛ و نیز، بسیاری موارد هست که توسل به فقر جز بهانه جویی نیست. نوشته ای نوشتم با عنوان سر راه گذاشتن نوزادان از سر فقر نیست آن را در بخش کاربری خودم در خبر آنلاین گذاشتم. شب که نگاه کردم دیدم مطلب صبح منتشر شده است و تا آخر شب بازدید زیاد و غیرطبیعی گرفته است.
به این فکر می کردم که وقتی بتوانیم در کنار هم زوایای جدید برای نگاه کردن به موضوعات پیدا کنیم هم صحبتان و مخاطبان آن را می پسندند. گرچه تمایل اکثریت، خصوصا در فضای مجازی گفتن حرفهای قالبی، تکرار مکررات و نگاه های از پیش تعیین شده باشد، اما باز هم می توان دیگران را به منظری جدید دعوت کرد.
