توانا رفیعی
متاسفانه مشاور رسانه ای دولت، واژه ای را به ایران نسبت دادند که برازنده نام بزرگ ایران و مردم نجیب ایران نیست و از آن بدتر به سبک و سیاق اکثر خود محق پنداران فضای رسانه و یا مسئولین و تحلیل گران خودخوانده به رغم واکنش کاربران و حتی تذکر دوستان ایشان ،سعی بر اصرار بر غلط و فرار رو به جلو و حتی نسبت دادن پروژه به مخالفان خود داشتند.
اما در پس هیاهوی رسانه ای باید به بررسی گزاره ایشان هم پرداخت. ایشان مقایسه جنگ اوکراین و روسیه با ایران را مضحک خنده دار می دانند که نشان از تبختر دارد. اما پس از آن به تحلیل خطی می پردازند و سپس ایران را تحقیر می کنند که نشان دهنده ضعف درک ژئوپولتیک و عدم تخصص ایشان است.
مقایسه جنگ اوکراین و روسیه با ایران از اساس غلط است اما آقای شفیعیان باید بدانند آنچه خنده دار است تحلیل خطی ایشان ونام بردن از حمایت امریکا و متعاقب آن تحقیر ایران است. چرا که اساسا آن جنگ دو کشور دارای خطوط مواصلاتی زمینی هستند و دلایل آن جنگ هم به درازای تاریخ اروپا است و اساسا تاکتیک ها و اهداف کاملا فرق دارد و عامل سومی به عنوان اسراییل به طور مستقیم در آن دخیل نیست که جنگ را موجودیتی کند و ورود ناتو و حمایت امریکا در آن جنگ به دلایل استراتژیک نظیر حوزه بالتیک و یا گذرگاه سوالکی و حتی کریدورهای پیش و پسا جنگ از بدیهیات است.
نکته دیگر اصرار بر غلط و خودمحق پنداری ناشی از خود شیفتگی است که در ادبیات حکمرانی ایران نهادینه است و دلایل تاریخی و فرهنگی دارد و همیشه با توجیه و چاشنی تخریب طرف مقابل به جای شنیدن استدلال سعی بر سفیدشویی و تلطیف فضا می شود که طرف مقابل را جری تر و مخاطب را مشمئز می کند.

در مقابل همین خط فکری آقای شفیعیان خط فکری زمستان سخت و نفت ۴۰۰ دلاری و عوارض میلیاردی از تنگه هرمز قرار دارد که به دو اردوگاه تفکرات پنهان کمونیستی پنهان شده در قالب اسلام و تفکر التقاطی و منحرف آخرالزمانی فعالیت می کنند و آنها نیز دقیقا از همین تکنیک های رسانه ای استفاده می کنند و در توجیه توهمات خود به حمله به طرف مقابل و بهانه های واهی دست می یازند و گاهی منتقدان را تکفیر هم می کنند.
این طیف بدون توجه به واقعیات فقط مشتی سالاد کلمات را بدون تخصص به زبان می آورند و تنها چیزی که برایشان مهم نیست عواقب حرفهای نسنجیده و تخریبی است که به دلیل منافع شخصی و جناحی برزبان می آورند.
این دسته بدون ارائه هیچ راهکاری فقط کلمه ابرقدرت را برزبان می آورند در حالیکه ابرقدرت شدن در جنگ خلاصه نمی شود و منوط به بازیگری و انتفاع از پساجنگ با توجه به مهمترین مولفه یعنی خواست مردم و همه مردم است.
در چنین فضایی نخبگان هرگز فرصت رشد نمی یابند و نظرات آنها در مسلخ بازیهای جناحی و منافع شخصی ذبح می شود و نهایتا یا ناامید و خانه نشین می شوند و یا جلای وطن می کنند و این یادآور هشدار شهید دکتر بهشتی در سال ۵۸ است که بزرگترین خطری که انقلاب اسلامی را تهدید می کند این است که رسانه ها عرصه تاخت و تاز بازیگران سیاسی شود.
متاسفانه واقعیت این است که در فضای سوشال مدیا، ابزار در اختیار همین دو دسته است و سایرین فقط نظاره گر هستند و یا تبدیل به نظاره گر می شوند و نکته کلیدی آن جایگزینی روابط جای خود را به ضوابط می دهد و تبعیض در دسترسی به اینترنت مزید علت می شود.
به عنوان مثال خطوط سفید در اختیار و انحصار همین دو دسته است و تقریبا آزادانه هر حرفی را بدون تبعات بر زبان می آورند.
در طرف مقابل ما با تنوع دیپلماسی و بازیگران رسانه ای حرفه ای مواجه هستیم که اگر پای جنایات اسراییل در میان نبود هرگز مخاطبان خارجی و علی الخصوص غربی پشیزی برای ساده انگاران خود تحلیل پندار ما ارزش قائل نبودند.
در فضای داخل هم که چه در عرصه رسانه گرم و سرد نظیر تلویزیون و رادیو و روزنامه و غیره و چه در فضای سوشال مدیا، تکلیف روشن است و طرف مقابل ما به خوبی از فرصت استیصال جامعه خاموش و ناراضی از شرایط فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی استفاده می کند و شرایط به جایی رسیده است که بخشی از جامعه حتی دیگر به حرف دلسوزان و نخبگان توجه نمی کنند و این همان پاشنه آشیل این به اصطلاح خداوندگاران رسانه ای ما می باشد.
درپایان می توان گفت مردم ایران از هر طیف و نژاد و قوم در طول تاریخ هرگز در دفاع از خاک خود شک نداشته اند و در طول تاریخ درپاره ای موارد تحقیر و تسلیم را هم پذیرفته اند اما دوباره مقاومت کرده اند و بنابراین نباید این مساله را انحصاری کرد و جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه هم از این امر مستثنی نبود و رشادت نظامیان ما در این دو برهه را هم نباید فراموش کرد. اما همین مردم تبعیض را نمی پذیرند و تنها راه گذر از بحران کاستن از حضور غوغاسالاران و اعتماد به نخبگان و دلسوزان واقعی است.





