احتمالاً فیلم‌ها و تصاویر مخابره شده از آستانه قزاقستان، محل برگزاری رقابت‌های کشتی قهرمانی جهان – ۲۰۲۶ را دیده‌اید. شاگردان حسن رنگرز در تیم ملی کشتی فرنگی تاکنون نتایجی قابل قبول و قابل دفاع را کسب کرده‌اند و امروز هم جدال فرنگی‌کاران ایران با رقبا برای صعود به فینال‌های اوزان باقی‌مانده و کسب مدال طلای سه وزن دوم ادامه خواهد داشت اما شاید مهم‌ترین اتفاق ایرانی‌ها در آستانه نه این نتایج خوب، بلکه مربوط به جنجال رئیس فدراسیون کشتی باشد.
پس از اتفاقاتی که در مبارزه محمدهادی ساروی با آرتور سارگسیان روس در مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌های جهانی رخ داد، علی‌رضا دبیر به طرزی عجیب و غیرقابل باور از کوره در رفت و با داد و فریاد به‌سمت اعضای هیأت ژوری مسابقات حمله‌ور شد؛ اتفاقی که واکنش‌های ضدونقیض زیادی را در فضای مجازی از سوی مردم و کارشناسان کشتی به همراه داشت.
اگر چه می‌توان تا حد زیادی ایجاد ناداوری در کشتی علی اسکو و هادی ساروی را قبول کرد اما چنین رفتارهایی با هیچ متر و معیاری قابل قبول نیست. شاید اگر در ایران این رفتارها از سوی یک مربی علیه تیم داوری فدراسیون کشتی دیده شود، عاقبتی جز محرومیت و خلع از تمامی سمت‌ها و احتمالاً پایان عصر مربی‌گری یا مدیریت به همراه نداشته باشد اما آخر و عاقبت این رفتار در میدان بزرگی مانند رقابت‌های جهانی چیست؟!
اساساً در همین نقطه است که تفاوت «میدان جهانی» با «چاله میدان» مشخص می‌شود؛ اعتراض آداب و اصولی دارد و همه در دنیای جهانی کشتی موظف به رعایت آداب و قوانین هستند. شاید چنین رفتارهایی در ایران از سوی عده‌ای قلیل، رفتار غیرت‌مندانه محسوب شود اما رگ گردن برای حفظ اعتبار و حق کشتی ایران نه در کنار تشک و رودرروی هیأت ژوری با فریاد و حمله فیزیکی، بلکه باید روی کرسی‌های جهانی باد کند.
پیش از شروع رقابت‌های جهانی، خبری منتشر شد مبنی بر این که علی‌رضا دبیر قصد دارد در انتخابات هیأت‌رئیسه فدراسیون جهانی کشتی شرکت کند اما بلافاصله از سوی رسانه‌های نزدیک به رئیس فدراسیون کشتی به علت اهمیت رقابت‌های جهانی و تمرکز دبیر بر هدایت! تیم، حضور او در کارزار انتخابات هیأت‌رئیسه به طور کل لغو شد.
حالا سؤال این‌جاست؛ اگر فدراسیون کشتی ایران یک کرسی تأثیرگذار خود در فدراسیون جهانی را حفظ می‌کرد و لابی‌های بین‌المللی حول محور کشتی ایران در جهان شکل می‌گرفت، آیا باز هم شاهد پای‌مال شدن حقوق می‌بودیم؟ مطمئناً روس‌ها با تأثیر مستقیم و لابی‌های سنگین از این اهرم برای سوت‌های خاص استفاده می‌کنند اما ما همان لابی نصفه‌ونیمه بین‌المللی را که داشتیم هم، از دست دادیم و حالا با داد و فریاد به دنبال احقاق حقوق حقه خودمان هستیم.
