چند سالی است که وزارت آموزش و پرورش با مشکل کمبود نیروی انسانی لازم برای پوشش کلاس‌های درس خود روبروست. یکی از کم‌هزینه‌ترین راه‌های جبران این کمبود علاوه بر استخدام از طریق آزمون مادۀ 28، ادامۀ فعالیت معلمانی است که سنوات خدمتی آنها به پایان رسیده است؛ این ادامۀ فعالیت با اصطلاح «استمرار زدن» در بین فرهنگیان مشهور است. هر ساله وزارت آموزش و پرورش با وعده‌های گوناگون از جمله پاداش استمرار و … معلمانی را که در آستانۀ بازنشستگی هستند به استمرار زدن تشویق می‌کند تا بتواند از ستون امسال تا ستون سال دیگر فرجی حاصل کند. اما گویی مسئولان این وزارت‌خانه که به تازگی واریز به موقع حقوق خرداد ماه معلمان را در زمرۀ دستاوردهای درخشان خود لیست کرده‌اند از یاد برده‌اند که باید به این وعده‌ها جامۀ عمل بپوشانند. وزیر مربوطه و معاونش هر بار که صدای اعتراض معلمان را به این بدقولی‌ها و بی‌عملی‌ها می‌شنوند تنها به بیان این جملات اکتفا می‌کنند که «پیگیر هستیم»، «بودجه نیست»، «برنامه و بودجه مخالفت می‌کند»، «درخواست دادیم هزینه زیاد است گفتند خرج جای دیگری شود» و بهانه‌هایی از این دست که گوش معلمان از آن پُر است؛ زیرا در همین روزهای اخیر دیگر وزرا توانسته‌اند برای کارمندان تحت تصدی خود مبالغی ماهانه از دولت بگیرند. این پیام را که در یکی از گروه‌های فرهنگیان نوشته شده بخوانید:
«به نظر همان طور که چند وزیر مقتدر از ارگانهای دولتی با توجه به وضعیت تورم فعلی آمده‌اند و ۴ الی ۵ میلیون تومان به صورت موقت تا بالا رفتن حقوق مجدد کارمندانشان به آنها اضافه کرده‌اند و بودجه برای این قدم بسیار خوبشان تهیه نموده‌اند ،وزیر آموزش و پرورش هم باید سریعا همین حرکت را برای معلمان اجرا کنند
واقعا بعضی وزرا چقدر خوب هستند؛ یه جورایی شبیه پدران در منزل هستند که از هر طریقی خودشان را برای رفاه افراد خانواده به آب و آتش می زنند. مرحبا دارند والا!»
با این حساب باید بگوییم متأسفانه جامعۀ معلمان کشور یتیم است!
