احمد جعفری چمازکتی
آدمها را اشرف مخلوقات گفته اند. دستشان به همه چیز می رسد حتی به ماه و مریخ! آدمها فقط دستشان به خودشان نمی رسد!
برای همین است که سعدی در بوستان باب هفتم از آدمها می پرسد:
تو با دشمن نفس همخانه ای
چه در بند پیکار بیگانه ای؟!
انسان کامل از نظر قرآن ، انسانی است که از خودش عبور کند تا به او برسد. انسان کامل معنای دیگر اشرف مخلوقات است. اشرف مخلوقات شدن در قدم اول اتفاق می افتد “ورنه هر گبری به پیری می شود پرهیزکار”!
در قصص قرآن و اوراق تاریخ، مهمترین ویژگی انسان کامل، گردن نهادن در پیشگاه عدالت و حق است. عمده انحرافات انسانها از صراط مستقیم به تفسیر این دو واژه بازمی گردد. امام علی (ع) در تعریف عدالت می گوید ” عدالت یعنی هر چیز جای خود باشد” در مقابل برای برخی از انسانها عدالت یعنی هر چیز برای آنها باشد. اصلن حق زمانی تجلی می یابد که در ترازوی منافع و چارچوب های گروهی و حزبی آنان سنجه و تبیین شود.
دقت و امعان نظر در قصص قرآن حاوی این پیام روشن است : در قلب واژه های حق و عدالت، افول و سقوط دولت ها و تمدن‌ها رقم می خورد.
