چند روز بیشتر از تفاهم نگذشته بود که آمریکایی ها شروع به نقض یادداشت تفاهم و آتش بس کرد؛ اما چند روز است که با وجود تفاهم و آتش بس، حالتی حاکم شده است که از جنگ بدتر است و مشخص نیست که ما چرا آن گونه که باید پاسخ نمی دهیم.
آمریکایی ها از چند روز پیش حملات به جنوب کشور را شروع کردند و به تدریج به اعماق خاک ایران رسیده است تا جایی که حتی در استان های مرکزی ایران حملاتی وجود داشته است. ایران این حملات را بی پاسخ نگذاشته است اما شاید پاسخ ما در خور نیست.
موضوع این است که ما نتوانسته ایم بازدارندگی ایجاد کنیم. اگر بازدارندگی ایجاد می شد یادداشت تفاهم سریعا به یک توافق تبدیل می شد؛ اما در مقابل می بینیم که آمریکایی ها دوباره به حالت جنگی روی آورده اند. اگرچه آنها این حملات را جنگ نمی خوانند و ترجیح می دهند که بگویند که زد و خوردهای اندکی است، اما این موضوع یک فریب راهبردی است:
- ترامپ نمی خواهد کنگره مانعی ایجاد کند؛
- دنیا نگوید که آمریکایی ها توافق را نقض کردند بلکه بگویند زد و خوردهای کم اهمیت است؛
- به تدریج و هر روز با چند موج کوچک اهدافی در ایران را بزند به طوری که در دراز مدت سبب تضعیف بنیه دفاعی کشور شود؛
- ایران هم نخواهد به طور کامل به این حملات پاسخ دهد و پاسخ ایران محدود باشد.
این اهداف ترامپ تقریبا به روشنی دیده می شوند؛ اما این اهداف اوست نه ما. اگر ما در چارچوبی باقی بمانیم که او می خواهد به خود آسیب زده ایم. او اینجا و جای دیگر متوقف نمی شود مگر با پاسخ قاطع و روشن ایران مواجه شود.
اکنون وقت دیپلماسی نیست؛ ما نمی توانیم به یک توافق جدید دل ببندیم زیرا زمان یک عامل مهم است. اگر او تفاهم را از میان برده است قرار نیست ما دست روی دست بگذاریم و منتظر بنشینیم. زیرا صبر کردن سبب نمی شود آمریکا دست از خصومت بردارد یا با تفاهم بهتری به نزد ما بیاید.
از طرف دیگر، باید به افکار عمومی توجه کرد: اکنون افکار عمومی تصور می کند که چون حملات تهران را شامل نشده است نوار جنوبی و جنوب غرب و جنوب شرق کم اهمیت دیده شده است. به هر حال، اهمیتی ندارد چه نقطه ای از خاک کشور، مسکونی یا خالی از سکنه، مورد هدف قرار گرفته است، هر اصابتی در هر جا تعرض به خاک کشور است و باید با مشت آهنین پاسخ داده شود. باید مردم رنج دیده جنوب نیز بدانند که آنها با شهروندان تهرانی تفاوتی ندارند.
