ایزد مینایی
افراط یا تفریط در هر کاری در طول تاریخ و به تجربه بشر امری مضر و مضمون است.
دخالت انسان در امری که به حد نیاز به فنون و علم آن آگاهی ندارد نه تنها بی فایده که بسیار مضر است.
داشتن نیت خوب برای گرفتن نتیجه مثبت کفایت نمیکند و اکثرا افرادی که با نیت خیر در اموری که نسبت به آن آگاهی کافی ندارند ورود میکنند معمولا نتیجه ای معکوس با نیت خود میگیرند.
سیاست پیچیده ترین کنش و دانش بشری است که نیاز به اطلاعات بسیار گسترده و به روز ، داشتن مشاورین متخصص , تسلط به دانش علوم استراتژیک و راهبردی و توان و استعداد تحلیل اطلاعات در لحظه باعث شده عده انگشت شماری در جهان را بتوانیم سیاستمدار بنامیم.
احساس تکلیف و شور حسینی شاید مهمترین مولفه قدرت ایران و جهان تشییع باشد اما تا پیش از ظهور شبکه های اجتماعی این نیروی عظیم اجتماعی توسط شبکه ای سازمان یافته از علما و روحانیون با محوریت مساجد تحت فرمان رهبری جامعه کنترل شود ، اما پس از ظهور شبکه های اجتماعی احساس تکلیف شخصی و گروهی تبدیل به یک خطر بالقوه شده است.
شبکه های اجتماعی ساختار بسیار پیچیده ای دارند و جهان غرب مالک آنهاست ،آنها می‌توانند به اذهان عمومی جهت داده یا احساس وظیفه و تکلیف مقدس مردم را جهت داده و در راستای منافع خود به کار گیرند.
امروز تمایل شدید افراد در جامعه ایران به فرمانده و کنترل کننده بودن به جای پیرو و فرمانبردار بودن در شبکه های اجتماعی یک بحران خطرناک است.
حکومت ها معمولا با ابزارهای مختلف از جمله رسانه های رسمی نیاز مردم به اطلاعات و تحلیل را برآورده میکنند اما متاسفانه سازمان عریض و طویل صدا و سیما کارایی لازم را ندارد و این مهم درد امروز و دیروز نیست.
سالهاست که صدا و سیما به بیراهه می‌رود.
به هر حال اگر مسئولین امر چاره ای عاجل نیندیشید احساس تکلیف عمومی که یک دارایی استراتژیک برای کشور ماست به تحدیدی خطرناک بدل خواهد شد.
