محمدجعفر قائم‌پناه، معاون اجرایی رئیس‌جمهور، در اظهاراتی درباره جنگ و غنی‌سازی اظهار کرد: «من اگر بودم و می‌دانستم آمریکا می‌خواهد رهبرمان را شهید کند، دست از غنی‌سازی برمی‌داشتم.» ظاهرا امور به وارونه به جناب ایشان عرض کرده اند. ایشان فرموده اگر می دانست جنگ شهادت رهبر را در پی دارد دست از غنی سازی بر می داشت! شاید به او نگفته اند که رهبر ایران خود عالما و عامدا شهادت را انتخاب کرد. شاید جناب قائم پناه بی خبر بوده باشد اما فرماندهی کل قوا از خطری که وجود داشت آگاهی داشت و با رشادت و قلبی مطمئن در دفتر فرماندهی خود نشست و به رتق و فتق امور پرداخت و این شهادت باعث شد نیروهای نظامی ایران با اراده ای پولادین به دفاع از کشور بپردازند. رهبر شهید خود آگاهانه شهادت را انتخاب کرد اما جناب قائم پناه رضایت نمی دهد. شاه بخشیده شاه‌قلی نمی بخشد.
ایشان که سابقه سیاسی مرتبط ندارد و آگاهی تاریخی کمی دارد تاکنون نمی دانسته که قذافی این راه را رفت و از غنی سازی دست کشید و در نهایت آمریکا با شدت بیشتری لیبی را به جنگ داخلی و نابودی کشاند. دولت پزشکیان که جمعیت پزشک در وزارت های مختلف آن بیشتر از تعداد پزشک در وزارت بهداشت است، توجهی به موضوعات ژئوپولیتیکی و تاریخی ندارد؛ زیرا طبیعتا بسیاری از آنها وقت کافی برای کسب دیدگاهی جامع پیدا نکرده اند. نمونه ای از آن همین بیانات زرق و برق دار و توخالی معاون اجرایی رئیس جمهور است. از ماجرای قذاقی و حماقتی که کرد زمان زیادی نگذشته است. ۲۰۰۳ یعنی ۲۲ سال پیش قذاقی داوطلبانه تمامی غنی سازی و تاسیسات خود را به آمریکایی ها تسلیم کرد؛ حتی اسناد و مدارک را به آنها داد. چند سال بعد آمریکایی ها نه تنها تحریم ها را کم نکردند بلکه به عملیات نظامی مستقیم روی آوردند و جنگ داخلی را شعله ور ساختند و لیبی هنوز در آتش می سوزد. رهبر شهید برعکس به خوبی واقف بود که دشمنی آمریکا با ایران وجودی است: تا ایران هست و سرسپرده و عمله آمریکا نباشد دشمنی آنها ادامه دارد.
او در ادامه با اشاره به «تصمیم‌گیری بر مبنای عقلانیت» گفت: «کاری که می‌توان با کمترین هزینه انجام داد، چرا هزینه را زیاد کنید؟» این هم از عجایب است. عقلانیت مساوی با ترس، جبن و تسلیم نیست! هر نوع عقب نشینی و تسلیم به معنای عقلانیت نیست. دست کشیدن از غنی سازی مانع جنگ نبود و حتی اگر کمی عمیق تر شویم وجود اورانیوم غنی شده کافی خود به مانعی برای جنگ هسته ای تبدیل شد. غرب همیشه بیم دارد که اگر به گزینه های هسته ای فکر کند ایران نیز دست بسته نیست. از این رو، دست کشیدن از غنی سازی به معنای این بود که ایران در خطر باشد، برعکس آنچه که جناب قائم پناه فکر می کند.
