هجده سال پیش، پکن برای نخستین بار میزبان بازی‌های المپیک بود؛ دوره‌ای ماندگار که با درخشش مایکل فلپس در مکعب آبی، رکوردشکنی‌های یوسین بولت در آشیانه پرنده و قهرمانی دونفره راجر فدرر و استان واورینکا در ذهن‌ها ثبت شد.
به قلم محمدمهدی سعیدی
بازی‌های المپیک ۲۰۰۸ همچنان یک الگوی شاخص برای جنبش المپیک به شمار می‌رود و کرستی کاونتری در یادداشتی مفصل در تارنمای کمیته بین‌المللی المپیک، دلایل آن را تشریح کرده است. کاونتری که خود به عنوان ورزشکار در المپیک ۲۰۰۸ پکن حضور داشت، بر مفهوم میراث ورزشی و دستاوردهای پس از پایان بازی‌های المپیک تاکید دارد. او معتقد است هدایت هر میزبان باید از روز نخست بر این پرسش‌ها استوار باشد که آیا جوانان و جوامع بیشتری به ورزش روی می‌آورند و آیا شهر برای آینده آماده‌تر (آماده برای آینده) می‌شود یا خیر. به باور وی، بازی‌های المپیک پایدار با انتخاب‌های مسئولانه در بخش منابع، ترابری و انرژی آغاز می‌شود و هدف اصلی آن ایجاد سودآوری و منافع ماندگار برای مردم محلی با کمترین اثرات مخرب زیست‌محیطی است.
سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در بخش ترابری، فضاهای عمومی و زیرساخت‌های شهری در سال ۲۰۰۸، روند توسعه پکن را شتاب بخشید و فرهنگ ورزشی جدیدی را در چین پایه‌گذاری کرد. به طوری که امروز تعداد ورزشکاران در برخی رشته‌ها مانند تنیس به بیش از ۲۵ میلیون نفر رسیده و برنامه‌های آموزشی المپیک به ۴۰۰ میلیون دانش‌آموز ارائه شده است. بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ پکن نیز با استفاده مجدد از ۵ ورزشگاه میراث ۲۰۰۸ و به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر، این مسیر را کامل کرد تا در نهایت بیش از ۳۵۰ میلیون شهروند چینی با ورزشهای زمستانی آشنا شوند و ورزش به بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی روزمره آنان تبدیل شود.
